Гуфт ё умр чаҳ ҳикмат буду сар
گفت یا عمر چه حکمت بود و سِر
Ҳабси он софии дарин ҷои кидир
حبس آن صافی درین جای کدر
Оби софӣ дар гулии пинҳон шуда
آب صافی در گِلی پنهان شده
Ҷони софии бастаи абадон шуда
جان صافی بستهٔ ابدان شده
Гуфт ту баҳс шигарфӣ ме кунӣ
گفت تو بحثی شگرفی میکنی
Маънӣиро банд ҳарфӣ ме кунӣ
معنیی را بند حرفی میکنی
Ҳабс кардӣ маънии озод ро
حبس کردی معنی آزاد را
Банд ҳарфӣ кардае ту ёд ро
بند حرفی کردهای تو یاد را
Аз барои фоида ин карда Эй
از برای فایده این کردهای
Ту ки худ аз фоида дар парда Эй
تو که خود از فایده در پردهای
Онк аз ваии фоида зоида шуд
آنک از وی فایده زاییده شد
Чун набинад ончи моро дида шуд
چون نبیند آنچ ما را دیده شد
Сад ҳазорон фоидаи сет ва ҳар яке
صد هزاران فایدهست و هر یکی
Сад ҳазорон пеши он як андакӣ
صد هزاران پیش آن یک اندکی
Он дами нутқат ки ҷузви ҷзўҳост
آن دم نطقت که جزو جزوهاست
Фоида шуд кули кул холӣ чарост
فایده شد کُلِ کُل خالی چراست
Ту ки ҷузвии кори ту бо фоидаи сет
تو که جزوی کار تو با فایدهست
Пас чаро дар таъни кули ореи ту даст
پس چرا در طعن کل آری تو دست
Гуфтрогар фоида набӯд магӯ
گفت را گر فایده نبود مگو
Вар буд ҳилли эътирозу шукри ҷӯ
ور بود هل اعتراض و شکر جو
Шукри яздони тавқ ҳар гардан буд
شکر یزدان طوق هر گردن بود
Неи ҷидолу рӯи турш кардан буд
نی جدال و رو ترش کردن بود
Гар турши рӯ бӯдан омад шукру бас
گر ترشرو بودن آمد شکر و بس
Пас чу сирка шкргўиӣ нест кас
پس چو سرکه شکرگویی نیست کس
Сиркарогар роҳ бояд дар ҷигар
سرکه را گر راه باید در جگر
Гӯ башу сиркнгбин ӯ аз шукр
گو بشو سرکنگبین او از شکر
Маънии андари шеъри ҷуз бо хабт нест
معنی اندر شعر جز با خبط نیست
Чун қлоснгсту андар забт нест
چون قلاسنگست و اندر ضبط نیست