Баъд аз он Довӯд гуфташ к-эии ънўд
بعد از آن داود گفتش کای عنود
Ҷумлаи моли хеш ӯро бахши зуд
جمله مال خویش او را بخش زود
Варна карт сахт гардад гуфтамат
ورنه کارت سخت گردد گفتمت
То нагардад зоҳир аз ваии астмт
تا نگردد ظاهر از وی استمت
Хок бар сар карду ҷома бар дарид
خاک بر سر کرد و جامه بر درید
Ки баҳр дам мекунӣ зулмии мазид
که بههر دَم میکنی ظلمی مزید
Як дамии дигари барин тшниъ ронад
یکدمی دیگر برین تشنیع راند
Бози Довӯдаш ба пеш хеш хонд
باز داودش به پیش خویش خواند
Гуфт чун бахтат набӯд эй бахти кӯр
گفت چون بختت نبود ای بختکور
Зулмат омад андаки андак дар зуҳӯр
ظلمت آمد اندک اندک در ظهور
Ридаҳ эй онгоҳи садру пешгоҳ
ریدهای آنگاه صدر و پیشگاه
эй дареғ аз чун ту хари хошоку коҳ
ای دریغ از چون تو خر خاشاک و کاه
Рӯ ки фарзандони ту бо ҷуфти ту
رو که فرزندان تو با جفت تو
Бандагон ӯ шуданд афзӯн магӯ
بندگان او شدند افزون مگو
Санг бар сина ҳаме зад бо ду даст
سنگ بر سینه همیزد با دو دست
Май давид аз ҷаҳли худ болоу паст
میدوید از جهل خود بالا و پست
Халқи ҳам андар маломат омаданд
خلق هم اندر ملامت آمدند
Каз замири кор ӯ ғофил баданд
کز ضمیر کار او غافل بدند
Золим аз мазлӯм кӣ донад касе
ظالم از مظلوم کی داند کسی
Кӯ буд сухраи ҳаво ҳамчун хасӣ
کو بود سخرهٔ هوا همچون خسی
Золим аз мазлӯми онкаси паии барад
ظالم از مظلوم آنکس پی برد
Кӯи сари нафаси злўми худ барад
کو سَرِ نفس ظلوم خود بُرد
Варна он золим ки нафасаст аз дарун
ورنه آن ظالم که نفس است از درون
Хасм ҳар мазлӯм бошад аз ҷунун
خصم هر مظلوم باشد از جنون
Саги ҳамораи ҳамла бар мискин кунад
سگ هماره حمله بر مسکین کند
То тавонад захм бар мискин занад
تا تواند زخم بر مسکین زند
Шарми шерони рост на сагро бидон
شرم شیران راست نه سگ را بدان
Ки нагирад сайд аз ҳамсоягон
که نگیرد صید از همسایگان
Оммаи мазлӯми каши золими параст
عامهٔ مظلومکش، ظالمپرست
Аз камӣни сагашони сӯии Довӯди ҷуст
از کمین، سگشان سوی داود جست
Рӯй дар Довӯд карданд он Фриқ
روی در داود کردند آن فریق
К-эии набии Муҷтабо бар мо шафиқ
کای نبی مجتبی بر ما شفیق
Ин нишоед аз ту кини злмисти фош
این نشاید از تو کین ظلمیست فاش
Қаҳр кардӣ бегуноҳиро Балош
قهر کردی بیگناهی را بهلاش