Гуфт эй ёрони замон он расед
گفت ای یاران زمان آن رسید
Кони сари мактум ӯ гардад падед
کان سِر مکتوم او گردد پدید
Ҷумла бархезед то берун рӯем
جمله برخیزید تا بیرون رویم
То бар он сари ниҳон воқиф шавем
تا بر آن سِر نهان واقف شویم
Дар фалони саҳро дарахтӣ ҳаст зафт
در فلان صحرا درختی هست زفت
Шохҳооши анба ва бисёру чифт
شاخهااش انبُه و بسیار و چفت
Сахти росихи хаймаи гоҳу мех ӯ
سخت راسخ خیمهگاه و میخ او
Буи хӯн меоядам аз бех ӯ
بوی خون میآیدم از بیخ او
Хӯн шудаст андари бен он хуши дарахт
خون شدست اندر بن آن خوش درخت
Хоҷаи рокштсти ин манҳуси бахт
خواجه را کُشتست این منحوس بخت
То кунун ҳалами худои пӯшеди он
تا کنون حلم خدا پوشید آن
Охир аз ношукрии он қлтбон
آخر از ناشکری آن قلتبان
Ки аёли хоҷаро рӯзӣ надид
که عیال خواجه را روزی ندید
На бнўрўз ва на мавсимҳои ид
نه به نوروز و نه موسمهای عید
Бенавоёнро ба як луқма наҷуст
بینوایان را به یک لقمه نجست
Ёди новирд ӯ зи ҳақҳои нахуст
یاد ناورد او ز حقهای نخست
То кунун аз баҳри як гови ин лъин
تا کنون از بهر یک گاو این لعین
намезанад фарзанд ӯро дар замин
میزند فرزند او را در زمین
ӯ бахуди бардошти парда аз гуноҳ
او بخود برداشت پرده از گناه
Варна май пӯшеди ҷурмашро илоҳ
ورنه میپوشید جرمش را اله
Кофару фосиқи дарин даври газанд
کافر و فاسق درین دور گزند
Пардаи худро бахуд бар ме даранд
پرده خود را بهخود بر میدرند
Зулм мастураст дар асрори ҷон
ظلم مستورست در اسرار جان
Май наад золими бпиши мардумон
مینهد ظالم بهپیش مردمان
Ки ббинидм ки дорам шохҳо
که ببینیدم که دارم شاخها
Гови дӯзахро бибинед аз мулло
گاو دوزخ را ببینید از ملا