Он яке омад ба пеши заргарӣ

آن یکی آمد به پیش زرگری

Ки тарозуи даҳ ки бар санҷами зарӣ

که ترازو ده که بر سنجم زری

Гуфт хоҷаи рӯи маро ғарбол нест

گفت خواجه رو مرا غربال نیست

Гуфт мизони даҳ барин тсхри маи ист

گفت میزان ده برین تسخر مه‌ایست

Гуфт ҷорубӣ надорам дар дукон

گفت جاروبی ندارم در دکان

Гуфт баси баси ин мзоҳкро бимон

گفت بس بس این مضاحک را بمان

Ман тарозуе ки мехоҳам бидиҳ

من ترازویی که می‌خواهم بده

Хештанро кар макун ҳар сӯи мҷаҳ

خویشتن را کر مکن هر سو مجه

Гуфт бишунидам сухан кар нестам

گفت بشنیدم سخن کر نیستم

То напиндорӣ ки бе маънистам

تا نپنداری که بی معنیستم

Ин шунидам лек перии муртаиш

این شنیدم لیک پیری مرتعش

Дасти ларзони ҷисми ту номнтъш

دست لرزان جسم تو نامنتعش

Ваон зари ту ҳам қурозаи хиради мард

وان زر تو هم قراضهٔ خرد مرد

Даст ларзад пас бирезади зари хирад

دست لرزد پس بریزد زر خرد

Пас бигӯе хоҷа ҷорубӣ биор

پس بگویی خواجه جاروبی بیار

То биҷӯем зари худро дар ғубор

تا بجویم زر خود را در غبار

Чун брўбии хокро ҷамъ оварӣ

چون بروبی خاک را جمع آوری

Гӯйем ғалбер хоҳам эй ҷирӣ

گوییم غلبیر خواهم ای جری

Ман з аввал дидам охирро тамом

من ز اول دیدم آخر را تمام

Ҷои дигари рӯи азинҷои вассалом

جای دیگر رو ازینجا والسلام