Он амирони араб гирд омаданд

آن امیران عرب گرد آمدند

Назд пайғомбар мнозъ ме шуданд

نزد پیغامبر منازع می‌شدند

Ки ту мерай ҳар як аз мо ҳам амир

که تو میری هر یک از ما هم امیر

Бахш кун ин малику бахш худ бигир

بخش کن این ملک و بخش خود بگیر

Ҳар яке дар бахши худ инсофи ҷӯ

هر یکی در بخش خود انصاف‌جو

Ту зи бахши мо ду даст худ башу

تو ز بخش ما دو دست خود بشو

Гуфт мерай мари маро ҳақ дода аст

گفت میری مر مرا حق داده است

Сарварӣу амр мутлақ дода аст

سروری و امر مطلق داده است

Кин қирон Аҳмадасту давр ӯ

کین قران احمدست و دور او

Ҳин бигирӣд амр ӯро атқўо

هین بگیرید امر او را اتقوا

Қавм гуфтандаш ки мо ҳам зон қазо

قوم گفتندش که ما هم زان قضا

Ҳокимем ва дод амирямони худо

حاکمیم و داد امیریمان خدا

Гуфт лекини мари марои ҳақ малик дод

گفت لیکن مر مرا حق ملک داد

Мари шуморо орӣа аз баҳри зод

مر شما را عاریه از بهر زاد

Мерай ман то қиёмат боқӣаст

میری من تا قیامت باقیست

Мерай ориятӣ хоҳад шикаст

میری عاریتی خواهد شکست

Қавм гуфтанд эй амир афзӯн магӯ

قوم گفتند ای امیر افزون مگو

Чист ҳуҷҷат бар фузуни ҷӯии ту

چیست حجت بر فزون‌جویی تو

Дар замони абрии баромади зи амри мар

در زمان ابری برآمد ز امر مر

Сайл омад гашти он атрофи пар

سیل آمد گشت آن اطراف پر

Рӯ ба шаҳр оварад сайли баси маҳиб

رو به شهر آورد سیل بس مهیب

Аҳли шаҳри афғони кунони ҷумлаи ръиб

اهل شهر افغان‌کنان جمله رعیب

Гуфт пайғомбар ки вақти имтиҳон

گفت پیغامبر که وقت امتحان

Омад акнӯн то гуморд гардад аён

آمد اکنون تا گمارد گردد عیان

Ҳар амӣрии найзаи худ дар фиканд

هر امیری نیزهٔ خود در فکند

То шавад дар имтиҳони он сайли банд

تا شود در امتحان آن سیل‌بند

Пас қзиби андохт дар ваии Мустафо

پس قضیب انداخت در وی مصطفی

Он қзиби мӯъҷизи фармони раво

آن قضیب معجز فرمان روا

Найзаҳоро ҳам чу хошокии рабӯд

نیزه‌ها را هم‌چو خاشاکی ربود

Оби тези сайли пурҷӯши ънўд

آب تیز سیل پرجوش عنود

Найзаҳо гуми гашти ҷумла ва он қзиб

نیزه‌ها گم گشت جمله و آن قضیب

Бар сари оби истода чун рақиб

بر سر آب ایستاده چون رقیب

зи иҳтимоми он қзиби он сайли зафт

ز اهتمام آن قضیب آن سیل زفت

Рўбгрдонид ва он сайлоб рафт

روبگردانید و آن سیلاب رفت

Чун бидиданд аз ваии он амри азим

چون بدیدند از وی آن امر عظیم

Пас мақари гаштанди он мейрони зи бим

پس مقر گشتند آن میران ز بیم

Ҷузи се кас ки ҳақади эшон чира буд

جز سه کس که حقد ایشان چیره بود

Соҳираш гуфтанду коҳин аз ҷҳўд

ساحرش گفتند و کاهن از جحود

Малик бар баста чунон бошад заъиф

ملک بر بسته چنان باشد ضعیف

Малик бар руста чунин бошад шариф

ملک بر رسته چنین باشد شریف

Найзаҳоро гар надидӣ бо қзиб

نیزه‌ها را گر ندیدی با قضیب

Номашони байни ном ӯ байни ин наҷиб

نامشان بین نام او بین این نجیب

Номашонро сайли тези марги барад

نامشان را سیل تیز مرگ برد

Ном ӯу давлат тезаш намурда

نام او و دولت تیزش نمرد

Панҷ навбат май знндш бар давом

پنج نوبت می‌زنندش بر دوام

Ҳам чунин ҳар рӯз то рӯзи қиём

هم‌چنین هر روز تا روز قیام

Гар туро ақласт кардам лутфҳо

گر ترا عقلست کردم لطفها

Вар харӣ овардаам харро Асо

ور خری آورده‌ام خر را عصا

Ончунон зини охират берун кунам

آنچنان زین آخرت بیرون کنم

Каз Асои гӯшу сарати пар хӯн кунам

کز عصا گوش و سرت پر خون کنم

Андарин охири харону мардумон

اندرین آخر خران و مردمان

наменаёбанд аз ҷафои ту амон

می‌نیابند از جفای تو امان

Нак Асо овардаам баҳри адаб

نک عصا آورده‌ام بهر ادب

Ҳар хариро кӯ набошад мустаҳаб

هر خری را کو نباشد مستحب

Аждаҳое мешавад дар қаҳри ту

اژدهایی می‌شود در قهر تو

Ки аждаҳое гаштае дар феълу ху

که اژدهایی گشته‌ای در فعل و خو

Аждаҳои кӯҳеи ту бе амон

اژدهای کوهیی تو بی‌امان

Лек бингар аждаҳои осмон

لیک بنگر اژدهای آسمان

Ин Асо аз дӯзах омад чошнӣ

این عصا از دوزخ آمد چاشنی

Ки ?ҳулло бигурез андари равшанӣ

که هلا بگریز اندر روشنی

Варна дар Монии ту дар дандони ман

ورنه در مانی تو در دندان من

Мухлисат набӯд з дар бандони ман

مخلصت نبود ز در بندان من

Ин Асое буд ин дам аждаҳост

این عصایی بود این دم اژدهاست

То нагӯйӣ дӯзах яздон куҷост

تا نگویی دوزخ یزدان کجاست