Дар ҷавобаш бар кушоди он ёри лаб

در جوابش بر گشاد آن یار لب

Каз сӯии мо рӯзи сӯии тести шаб

کز سوی ما روز سوی تست شب

Ҳилаҳои тираи андари доварӣ

حیله‌های تیره اندر داوری

Пеши биноён чаро май оварӣ

پیش بینایان چرا می‌آوری

Ҳар чаҳ дар дили дорӣ аз макру румуз

هر چه در دل داری از مکر و رموز

Пеш мо расвосту пайдои ҳам чу рӯз

پیش ما رسواست و پیدا هم‌چو روز

Гар бпўшимши зи бандаи парварӣ

گر بپوشیمش ز بنده‌پروری

Ту чаро берӯе аз ҳад май барӣ

تو چرا بی‌رویی از حد می‌بری

Аз падар омӯз ки одам дар гуноҳ

از پدر آموز که آدم در گناه

Хуш фурӯд омад ба сӯии пойгоҳ

خوش فرود آمد به سوی پایگاه

Чун бидид он олами алосрор ро

چون بدید آن عالم الاسرار را

Бар ду пои устоди истиғфор ро

بر دو پا استاد استغفار را

Бар сар хокистар анда нишаст

بر سر خاکستر انده نشست

Аз баҳонаи шох то шохӣ наҷуст

از بهانه شاخ تا شاخی نجست

Рбнои ано злмно гуфту бас

ربنا انا ظلمنا گفت و بس

Чунк ҷондорон бидид аз пеш ва пас

چونک جانداران بدید از پیش و پس

Дид ҷондорони пинҳони ҳам чу ҷон

دید جانداران پنهان هم‌چو جان

Дўрбош ҳар яке то осмон

دورباش هر یکی تا آسمان

Ки ?ҳуллои пеши сулаймон мӯр бош

که هلا پیش سلیمان مور باش

То бншкоФди турои ин дўрбош

تا بنشکافد ترا این دورباش

Ҷузи мақоми ростии як дами маи ист

جز مقام راستی یک دم مه‌ایست

Ҳеҷ лолои мардро чун чашм нест

هیچ لالا مرد را چون چشم نیست

Кӯр агар аз панд полуда шавад

کور اگر از پند پالوده شود

Ҳар дамӣ ӯ боз олӯда шавад

هر دمی او باز آلوده شود

Одмои ту нестии кӯр аз назар

آدما تو نیستی کور از نظر

Лек азои ҷоءи алқзои ъмии албср

لیک اذا جاء القضا عمی البصر

Умрҳо бояд ба нодири гоҳи гоҳ

عمرها باید به نادر گاه‌گاه

То ки бино аз қазо уфтад ба чоҳ

تا که بینا از قضا افتد به چاه

Кӯрро худ ин қазо ҳамроҳ ӯст

کور را خود این قضا همراه اوست

Ки мрўрои аўФтодни табъ ва хуаст

که مرورا اوفتادن طبع و خوست

Дар ҳдс уфтад надонад буи чист

در حدث افتد نداند بوی چیست

Аз манаст ин буи ё з олӯдагӣаст

از منست این بوی یا ز آلودگیست

Вар касе бар вай кунад мишкии нисор

ور کسی بر وی کند مشکی نثار

Ҳам з худ донад на аз эҳсони ёр

هم ز خود داند نه از احسان یار

Пас ду чашми равшан эй соҳиби назар

پس دو چشم روشن ای صاحب‌نظر

Мари туро сад модараст ва сад падар

مر ترا صد مادرست و صد پدر

Хоссаи чашми дили он ҳафтод туаст

خاصه چشم دل آن هفتاد توست

Венаи ду чашми ҳиси хӯша чин ӯст

وین دو چشم حس خوشه‌چین اوست

эй дариғо раҳ занон бинишаста анд

ای دریغا ره‌زنان بنشسته‌اند

Сад гиреҳи зери забонам баста анд

صد گره زیر زبانم بسته‌اند

Пои баста чун равад хуши роҳвор

پای‌بسته چون رود خوش راهوار

Бас гарон бандӣаст ин маъзӯри дор

بس گران بندیست این معذور دار

Ин сухан ашкстаҳ меояд дило

این سخن اشکسته می‌آید دلا

Кини сухани дурусти ғайрати Асия

کین سخن دُرَّستْ غیرت آسیا

Дар агар чаҳ хирад ва ашкстаҳ шавад

در اگر چه خرد و اشکسته شود

Тўтёии дида хаста шавад

توتیای دیدهٔ خسته شود

эй дар аз ашкаст худ бар сар мазан

ای در از اشکست خود بر سر مزن

Каз шикастани равшании хоҳӣ шудан

کز شکستن روشنی خواهی شدن

Ҳамчунин ашкстаҳ баста гуфтанӣаст

همچنین اشکسته بسته گفتنیست

Ҳақ кунад охири дурусташ кӯ ғанӣаст

حق کند آخر درستش کو غنیست

Гандум ар бишикаст ва аз ҳам дар сексат

گندم ار بشکست و از هم در سکست

Бар дукон омад ки нак нони дуруст

بر دکان آمد که نک نان درست

Ту ҳам эй ошиқ чу ҷурмати гашти фош

تو هم ای عاشق چو جرمت گشت فاش

Обу равған тарк кун ашкстаҳ бош

آب و روغن ترک کن اشکسته باش

Онки фарзандони хос одам анд

آنک فرزندان خاص آدم‌اند

НФҳаҳи анои злмно май дманд

نفحهٔ انا ظلمنا می‌دمند

Ҳоҷати худ арза кун ҳуҷҷат магӯ

حاجت خود عرضه کن حجت مگو

Ҳам чу Иблиси лъини сахти рӯ

هم‌چو ابلیس لعین سخت‌رو

Сахти рӯегар варо шуд айби пӯш

سخت‌رویی گر ورا شد عیب‌پوش

Дар ситезу сахти рӯе рӯ бакӯш

در ستیز و سخت‌رویی رو بکوش

Он Абуҷаҳл аз паямбари мӯъҷизӣ

آن ابوجهل از پیمبر معجزی

Хости ҳам чун кӣнаи вари туркии ғзӣ

خواست هم‌چون کینه‌ور ترکی غزی

Лек он садиқи ҳақ мӯъҷиз нахост

لیک آن صدیق حق معجز نخواست

Гуфт ин рӯ худ нагӯяд ҷуз ки рост

گفت این رو خود نگوید جز که راست

Кӣ расад ҳам чун тӯйро каз манӣ

کی رسد هم‌چون توی را کز منی

Имтиҳони ҳам чу ман ёрӣ кунӣ

امتحان هم‌چو من یاری کنی