Шайх мешуд бо мурӣдӣ бе диранг

شیخ می‌شد با مریدی بی‌درنگ

Сӯии шаҳрии нон бидонҷо буд танг

سوی شهری نان بدانجا بود تنگ

Тарси ҷўъу қаҳт дар фикри мурӣд

ترس جوع و قحط در فکر مرید

Ҳар дамӣ май гашт аз ғифлати падед

هر دمی می‌گشت از غفلت پدید

Шайхи огаҳ буду воқиф аз замир

شیخ آگه بود و واقف از ضمیر

Гуфт ӯро чанд бошӣ дар зҳир

گفت او را چند باشی در زحیر

Аз барои ғуссаи нони сӯхтӣ

از برای غصهٔ نان سوختی

Дидаи сабр ва таваккул дӯхтӣ

دیدهٔ صبر و توکل دوختی

Ту нае зон нозанинони азиз

تو نه‌ای زان نازنینان عزیز

Ки туро доранд беҷўзу мавиз

که ترا دارند بی‌جوز و مویز

Ҷўъи ризқи ҷон хосон худост

جوع رزق جان خاصان خداست

Кӣ забуни ҳам чу ту гӣҷ гадост

کی زبون هم‌چو تو گیج گداست

Бош фориғи ту аз онҳо нестӣ

باش فارغ تو از آنها نیستی

Ки дарин матбахи ту бе нони бистӣ

که درین مطبخ تو بی‌نان بیستی

Коса бар косаи сету нон бар нони мудом

کاسه بر کاسه‌ست و نان بر نان مدام

Аз барои ин шиками хорони ом

از برای این شکم‌خواران عام

Чун бимирад меравад нони пеши пеш

چون بمیرد می‌رود نان پیش پیش

К-эии зи бим бе навоеи куштаи хеш

کای ز بیم بی‌نوایی کشته خویش

Ту бирафтӣ монад нон бархез гир

تو برفتی ماند نان برخیز گیر

эй бикушта хешро андари зҳир

ای بکشته خویش را اندر زحیر

Ҳин таваккул кун млрзони поу даст

هین توکل کن ملرزان پا و دست

Ризқи ту бар ту зи ту ошиқ тараст

رزق تو بر تو ز تو عاشق‌ترست

Ошиқаст ва мезанад ӯ мўли мўл

عاشقست و می‌زند او مول‌مول

Ки з бесабрят донад эй фузул

که ز بی‌صبریت داند ای فضول

Гар туро сабрии бадӣ ризқ омадӣ

گر تو را صبری بدی رزق آمدی

Хештан чун ошиқон бар ту задӣ

خویشتن چون عاشقان بر تو زدی

Ин таби ларзаи зи хавф ҷўъ чист

این تب لرزه ز خوف جوع چیست

Дар таваккул сайр метонанд зист

در توکل سیر می‌تانند زیست