Як ҷазира сабз ҳаст андари ҷаҳон
یک جزیرهٔ سبز هست اندر جهان
Андрў говӣаст танҳо хуши даҳон
اندرو گاویست تنها خوشدهان
Ҷумлаи саҳроро чарад ӯ то ба шаб
جمله صحرا را چرد او تا به شب
То шавад зафту азиму мунтаҷаб
تا شود زفت و عظیم و مُنتَجَب
Шаби зи андеша ки « фардо чаҳ хӯрам ? »
شب ز اندیشه که «فردا چه خورم؟»
Гардад ӯ чун тори мӯи лоғари зи ғам
گردد او چون تار مو لاغر ز غم
Чун барояд субҳ гардад сабзи дашт
چون برآید صبح گردد سبز دشت
То миёни рустаи қсили сабзу кишт
تا میان رُسته قَصیلِ سبز و کشت
Андар уфтад гов бо ҷўъи албқр
اندر افتد گاو با جوع البقَر
То ба шаби онро чарад ӯ сар ба сар
تا به شب آن را چرد او سر به سر
Бози зафту фарбеҳ ва ламтар шавад
باز زفت و فربه و لَمتُر شود
Он таниш аз пиҳу қӯт пар шавад
آن تنش از پیه و قوّت پُر شود
Бози шаби андар таб уфтад аз фазаъ
باز شب اندر تب افتد از فَزَع
То шавад лоғари зи хавфи мунтаҷаъ
تا شود لاغر ز خوف منتَجَع
Ки чаҳ хоҳам хӯрд фардои вақти хур
که چه خواهم خورد فردا وقت خوَر
Солҳо инаст кори он бақар
سالها اینست کار آن بقر
Ҳеҷ нандешад ки чандини соли ман
هیچ نندیشد که چندین سال من
намехӯрам зини сабзаи зору зини чаман
میخورم زین سبزهزار و زین چمن
Ҳеҷ рӯзӣ кам наомад рӯзем
هیچ روزی کم نیامد روزیَم
Чист ин тарсу ғам ва дилсӯзем ?
چیست این ترس و غم و دلسوزیَم؟
Боз чун шаб мешавад он гови зафт
باز چون شب میشود آن گاو زفت
намешавад лоғар ки « оўаҳ ризқ рафт ! »
میشود لاغر که «آوه رزق رفت!»
Нафас он говаст ва он дашти ин ҷаҳон
نفس آن گاوست و آن دشت این جهان
Кови ҳаме лоғар шавад аз хавфи нон
کاو همی لاغر شود از خوف نان
Ки чаҳ хоҳам хӯрд мстқбли аҷаб
که چه خواهم خورد مستقبل عجب
Лӯти фардо аз куҷои созами талаб
لوت فردا از کجا سازم طلب
Солҳо хӯрдӣ ва кам номади зи хур
سالها خوردی و کم نامد ز خوَر
Тарк мстқбл куну мозии нигар
ترک مستقبل کن و ماضی نگر
Лӯту пўти хӯрдаро ҳам ёди ор
لوت و پوت خورده را هم یاد آر
Мангар андари ғобр ва кам бош зор
منگر اندر غابر و کم باش زار