Воъизии бади баси гузида дар баён

واعظی بد بس گزیده در بیان

Зери минбари ҷамъи мардону занон

زیر منبر جمع مردان و زنان

Рафт ҷўҳии чодару рўбнди сохт

رفت جوحی چادر و روبند ساخت

Дар миёни он занон шуд ношинохт

در میان آن زنان شد ناشناخت

Соилӣ пурсед воъизро ба роз

سایلی پرسید واعظ را به راز

Мӯӣ ъона ҳаст нуқсони намоз

موی عانه هست نقصان نماز

Гуфт воъиз чун шавад ъона дароз

گفت واعظ چون شود عانه دراز

Пас кароҳат бошад аз вай дар намоз

پس کراهت باشد از وی در نماز

ё ба оҳак ё страҳи бистараш

یا به آهک یا ستره بسترش

То намозат комил ояд хубу хуш

تا نمازت کامل آید خوب و خوش

Гуфт соили он дарозӣ то чаҳ ҳад

گفت سایل آن درازی تا چه حد

Шарт бошад то намозам кам буд

شرط باشد تا نمازم کم بود

Гуфт чун қадар ҷӯй гардад ба тӯл

گفت چون قدر جوی گردد به طول

Пас ситурдан фарз бошад эй сеӯл

پس ستردن فرض باشد ای سئول

Гуфт ҷўҳии зуд эй хўҳр бибин

گفت جوحی زود ای خوهر ببین

Ъона ман гашта бошад ин чунин

عانهٔ من گشته باشد این چنین

Баҳри хушнӯдии ҳақи пеши ори даст

بهر خشنودی حق پیش آر دست

Ки он ба миқдор кароҳат омадаст

که آن به مقدار کراهت آمدست

Дасти зан дар кард дар шалвори мард

دست زن در کرد در شلوار مرد

Кир ӯ бар дасти зан осеб кард

کیر او بر دست زن آسیب کرد

Наъра Эй зад сахти андари ҳоли зан

نعره‌ای زد سخت اندر حال زن

Гуфт воъиз бар дилаш зад гуфт ман

گفت واعظ بر دلش زد گفت من

Гуфт на бар дил назд бар даст зад

گفت نه بر دل نزد بر دست زد

Вой агар бар дил задӣ эй пари хирад

وای اگر بر دل زدی ای پر خرد

Бар дили он соҳирон зад андакӣ

بر دل آن ساحران زد اندکی

Шуд Асоу дасти эшонро яке

شد عصا و دست ایشان را یکی

Гар Асои бастоне аз перии шҳо

گر عصا بستانی از پیری شها

Беш ранҷад ки он гуруҳ аз дасту по

بیش رنجد که آن گروه از دست و پا

Наъраи лозир бар гардун расед

نعرهٔ لاضیر بر گردون رسید

Ҳин бабр ки ҷони з ҷон кандан раҳед

هین ببر که جان ز جان کندن رهید

Мо бдонстими мо ин тан на ем

ما بدانستیم ما این تن نه‌ایم

Аз варои тан ба яздон ме зӣем

از ورای تن به یزدان می‌زییم

эй хунаки онро ки зоти худ шинохт

ای خنک آن را که ذات خود شناخت

Андари амни сармадии қасрии бсохт

اندر امن سرمدی قصری بساخت

Кӯдакӣ гиряд паии ҷўзу мавиз

کودکی گرید پی جوز و مویز

Пеш оқил бошад он баси саҳли чиз

پیش عاقل باشد آن بس سهل چیز

Пеши дили ҷўз ва мавиз омад ҷасад

پیش دل جوز و مویز آمد جسد

Тифл кӣ дар дониш мардон расад

طفل کی در دانش مردان رسد

Ҳар ки маҳҷӯбаст ӯ худ кӯдакаст

هر که محجوبست او خود کودکست

Мард он бошад ки берун аз шаки сет

مرد آن باشد که بیرون از شک‌ست

Гар баряшу хояи мрдстӣ касе

گر بریش و خایه مردستی کسی

Ҳар бизиро риш ва мӯ бошад басӣ

هر بزی را ریش و مو باشد بسی

Пешвои бад буд он бузи шитоб

پیشوای بد بود آن بز شتاب

Май баради асҳобро пеши қассоб

می‌برد اصحاب را پیش قصاب

Риш шона карда ки ман собиқам

ریش شانه کرده که من سابقم

Собиқии лекин ба сӯии маргу ғам

سابقی لیکن به سوی مرگ و غم

Ҳин равиши багазину тарк риш кун

هین روش بگزین و ترک ریش کن

Тарки ин мо ва ман ва ташвиш кун

ترک این ما و من و تشویش کن

То шӯй чун буии гул бо ошиқон

تا شوی چون بوی گل با عاشقان

Пешвоу раҳнамои гулистон

پیشوا و رهنمای گلستان

Кист буии гули дами ақлу хирад

کیست بوی گل دم عقل و خرد

Хуши қлоўўзи раҳи малики абад

خوش قلاووز ره ملک ابد