Аблаҳон гуфтанд маҷнӯнро зи ҷаҳл

ابلهان گفتند مجنون را ز جهل

Ҳасан Лайлӣ нест чандон , ҳаст саҳл

حسن لیلی نیست چندان، هست سهل

Беҳтар аз ваии сад ҳазорон дилрабо

بهتر از وی صد هزاران دلربا

Ҳаст ҳам чун моҳи андари шаҳри мо

هست هم‌چون ماه اندر شهر ما

Гуфт сӯрат кӯзаасту ҳасан май

گفت صورت کوزه است و حسن می

намехудоем медиҳад аз нақши вай

می خدایم می‌دهد از نقش وی

Мари шуморо сирка дод аз кӯза аш

مر شما را سرکه داد از کوزه‌اش

То набошад ишқ ӯатон гӯши каш

تا نباشد عشق اوتان گوش کَش

Аз яке кӯза диҳад заҳру асал

از یکی کوزه دهد زهر و عسل

Ҳар якеро дасти ҳақи ъзу ҷл

هر یکی را دست حق عز و جل

Кӯза май бинии валикини он шароб

کوزه می‌بینی ولیکن آن شراب

Рӯй нанамояд ба чашми носавоб

روی ننماید به چشم ناصواب

Қосироти алтрФ , бошад завқи ҷон

قاصِراتُ الطَّرف، باشد ذوق جان

Ҷуз ба хасми худ бннмоиди нишон

جز به خصم خود بننماید نشان

Қосироти алтрФ , омад он мудом

قاصِراتُ الطَّرف، آمد آن مدام

Венаи ҳиҷоби зарфҳо ҳам чун хайём

وین حجابِ ظرف‌ها هم‌چون خِیام

Ҳаст дарёи хаймае дар ваии ҳаёт

هست دریا خیمه‌ای در وی حیات

Бтро , лекини калоғонро мамот

بَطّ را، لیکن کلاغان را مَمات

Заҳр бошад морро ҳам қӯту барг

زهر باشد مار را هم قوت و برگ

Ғайр ӯро заҳр ӯ дардасту марг

غیر او را زهر او دردست و مرگ

Сӯрат ҳар неъматӣу меҳнатӣ

صورت هر نعمتی و محنتی

Ҳаст инро дӯзах , онро ҷаннатӣ

هست این را دوزخ، آن را جَنّتی

Пас ҳамаи аҷсому ашёи тбсрўн

پس همه اجسام و اَشیا تُبْصِرون

Вондрў қӯтасту сам , лотбсрўн

واندرو قُوتست و سَم، لاتُبْصِرون

Ҳаст ҳар ҷисмӣ чу косау кӯза Эй

هست هر جسمی چو کاسه و کوزه‌ای

Андрўи ҳам қӯт ва ҳам дили сӯза Эй

اندرو هم قوت و هم دل‌سوزه‌ای

Косаи пайдои андрўи пинҳони рғд

کاسه پیدا اندرو پنهان رَغَد

Тоъмш донад казон чаҳ ме хӯрд

طاعِمش داند کزان چه می‌خورد

Сӯрати Юсуф чу ҷомӣ буд хуб

صورت یوسف چو جامی بود خوب

Зон падар мехӯрд сад бодаи трўб

زان پدر می‌خورد صد بادهٔ طَروب

Бози ихвонро аз он зҳроб буд

باز اِخْوان را از آن زهراب بود

Кон дар эшон хашм ва кӣна ме фузуд

کان در ایشان خشم و کینه می‌فزود

Боз аз ваии мари Зулайхоро скр

باز از وی مر زلیخا را سَکَر

намекашид аз ишқ , афюнӣ дигар

می‌کشید از عشق، افیونی دگر

Ғайри онч буд мари ёқӯб ро

غیر آنچ بود مر یعقوب را

Буд аз Юсуфи ғизои он хуб ро

بود از یوسف غذا آن خوب را

Гӯнаи гӯнаи шарбату кӯзаи яке

گونه‌گونه شربت و کوزه یکی

То намонад дар май ғайбати шаккӣ

تا نمانَد در می غیبت شکی

Бода аз ғайбасту кӯзаи зини ҷаҳон

باده از غیبست و کوزه زین جهان

Кӯзаи пайдои бода дар ваии баси ниҳон

کوزه پیدا باده در وی بس نهان

Баси ниҳон аз дидаи номаҳрамон

بس نهان از دیدهٔ نامحرمان

Лек бар муҳаррами ҳувайдоу аён

لیک بر محرم هویدا و عَیان

ё إлҳии скрти أбсорно

یا إلهی سُکِّرَتْ أَبْصارُنا

ФоъФи ънои أсқлти أўзорно

فَاعْفُ عَنّا أُثْقِلَتْ أَوزارُنا

ё хФёи қади малаъати алхоФқин

یا خَفیّاً قَدْ مَلَأْتَ الْخافِقَین

Қад улувваат фавқи нури алмшрқин

قَدْ عَلَوتَ فَوقَ نُورِ الْمَشْرِقَین

أнти сари кошифи أсрорно

أَنْتَ سِرٌّ کاشِفٌ أَسْرارِنا

أнти фаҷри мФҷри أнҳорно

أَنْتَ فَجْرٌ مُفْجِرٌ أَنْهارِنا

ё хФии алзоти маҳсуси алъто

یا خَفِیَّ الذّاتِ مَحْسوسَ الْعَطا

أнти колмоءу нҳни колрҳо

أَنْتَ کَالماءِ وَ نَحْنُ کَالرَّحا

أнти колриҳу нҳни колғбор

أَنْتَ کَالرِّیحِ وَ نَحْنُ کَالْغُبار

ТхтФии алриҳу ғброҳои ҷҳор

تَخْتَفِی الرِّیحُ وَ غَبْراها جَهار

Ту баҳории мо чу боғи сабзи хуш

تو بهاری ما چو باغ سبزِ خَوش

ӯ ниҳону ошкорои бахшишаш

او نهان و آشکارا بخششش

Ту чу ҷонии мо мисоли дасту по

تو چو جانی ما مثال دست و پا

Қабзу басти даст аз ҷон шуд раво

قبض و بسط دست از جان شد روا

Ту чу ақлии мо мисоли ин забон

تو چو عقلی ما مثال این زبان

Ин забон аз ақл дорад ин баён

این زبان از عقل دارد این بیان

Ту мисоли шодӣ ва мо ханда ем

تو مثال شادی و ما خنده‌ایم

Ки натиҷаи шодӣ фархунда ем

که نتیجهٔ شادی فرخنده‌ایم

Ҷунбиши мо ҳар дамӣ худ ашҳадаст

جنبش ما هر دمی خود اَشْهَدست

Ки гувоҳ зулҷалол сармадаст

که گواهِ ذُوالْجَلالِ سَرمَدَست

Гардиши санги Асия дар изтироб

گردش سنگ آسیا در اضطراب

Ашҳад омад бар вуҷӯди ҷӯии об

اَشْهَد آمد بر وجودِ جویِ آب

эй бурун аз ваҳму қолу қили ман

ای برون از وَهْم و قال و قیل من

Хок бар фарқи ману тамсили ман

خاک بر فرق من و تمثیل من

Бандаи ншкибди зи тасвири хушат

بنده نَشْکیبد ز تصویر خوشَت

Ҳар дамат гуяд ки ҷонами мФршт

هر دمت گوید که جانم مَفْرَشَت

Ҳам чу он чӯпон ки мегуфт эй худо

هم‌چو آن چوپان که می‌گفت ای خدا

Пеши чӯпону муҳиби худ биё

پیش چوپان و مُحِبِّ خود بیا

То шипиш ҷӯям ман аз пероҳанат

تا شپش جویم من از پیراهنت

Чорқт дузам бабўсам доманат

چارقت دوزم ببوسم دامنت

Кас набӯдаш дар ҳавоу ишқ , ҷуфт

کس نبودش در هوا و عشق، جفت

Лек қосир буд аз тасбеҳ ва гуфт

لیک قاصِر بود از تسبیح و گفت

Ишқ ӯ харгоҳ бар гардун зада

عشق او خرگاه بر گردون زده

Ҷони саги харгоҳи он чӯпон шуда

جان سگ خرگاه آن چوپان شده

Чунк баҳри ишқи яздон ҷӯш зад

چونک بحر عشق یزدان جوش زد

Бар дил ӯ зад , туро бар гӯш зад

بر دل او زد، ترا بر گوش زد