Ин сухан аз ҳаду андозаи сет беш

این سخن از حد و اندازه‌ست بیش

эй Аёз акнӯн бигӯ аҳволи хеш

ای ایاز اکنون بگو احوال خویش

Ҳаст аҳволи ту аз кон навай

هست احوال تو از کان نوی

Ту бад-ӣни аҳвол кӣ розии шӯй

تو بدین احوال کی راضی شوی

Ҳин ҳикоят кун аз он аҳволи хуш

هین حکایت کن از آن احوال خوش

Хок бар аҳволу дарси панҷ ва шаш

خاک بر احوال و درس پنج و شش

Ҳоли ботин гар намеояд бигуфт

حال باطن گر نمی‌آید بگفت

Ҳол зоҳир гӯямат дар тоқи вҷФт

حال ظاهر گویمت در طاق وجفت

Ки зи лутфи ёри талхӣҳои мот

که ز لطف یار تلخیهای مات

Гашт бар ҷони хуштар аз шкрнбот

گشت بر جان خوشتر از شکرنبات

Зон набот ар гирд дар дарё равад

زان نبات ار گرد در دریا رود

Талхии дарёи ҳама ширин шавад

تلخی دریا همه شیرین شود

Садҳазор аҳвол омад ҳам чунин

صدهزار احوال آمد هم‌چنین

Бози сӯии ғайби рафтанд эй амин

باز سوی غیب رفتند ای امین

Ҳол ҳар рӯзии бадӣ монанди не

حال هر روزی بدی مانند نی

Ҳам чу ҷӯи андари равиши каши банди не

هم‌چو جو اندر روش کش بند نی

Шодӣ ҳар рӯз аз навъе дигар

شادی هر روز از نوعی دگر

Фикрат ҳар рӯзро дигари асар

فکرت هر روز را دیگر اثر