Он ҷаҳон чун зарраи зарра зинда анд

آن جهان چون ذره ذره زنده‌اند

Нукта донанду сухан гӯянда анд

نکته‌دانند و سخن گوینده‌اند

Дар ҷаҳони мурдаи шан ором нест

در جهان مرده‌شان آرام نیست

Кини алафи ҷузи лоиқ анъом нест

کین علف جز لایق انعام نیست

Ҳар киро гулшан буд базму ватан

هر که را گلشن بود بزم و وطن

Кӣ хӯрд ӯ бодаи андари гўлхн

کی خورد او باده اندر گولخن

Ҷои рӯҳи поки алӣин буд

جای روح پاک علیین بود

Карам бошад каши ватани саргин буд

کرم باشد کش وطن سرگین بود

Баҳри махмури худои ҷоми таҳур

بهر مخمور خدا جام طهور

Баҳри ин мурғони кӯри ин оби шӯр

بهر این مرغان کور این آب شور

Ҳар ки адл умраш нанамуд даст

هر که عدل عمرش ننمود دست

Пеш ӯ ҳуҷҷоҷ хӯнӣ одиласт

پیش او حجاج خونی عادلست

Духтаронро лаъибат мурда диҳанд

دختران را لعبت مرده دهند

Ки зи лаъиби зиндагон бе огаҳанд

که ز لعب زندگان بی‌آگهند

Чун надоранд аз футуввати зӯру даст

چون ندارند از فتوت زور و دست

Кӯдаконро теғ чубин беҳтараст

کودکان را تیغ چوبین بهترست

Кофарони қонеъи бнқши анбиё

کافران قانع بنقش انبیا

Ки нигоридаи сети андари дайрҳо

که نگاریده‌ست اندر دیرها

Зон маони моро чу давр равшанӣаст

زان مهان ما را چو دور روشنیست

Ҳеҷ мони пурвои нақш соя нест

هیچ‌مان پروای نقش سایه نیست

Ин яке нақшаш нишаста дар ҷаҳон

این یکی نقشش نشسته در جهان

Вон дигар нақшаш чу ма дар осмон

وآن دگر نقشش چو مه در آسمان

Ин даҳонаш нуктаи гӯйон бо ҷлис

این دهانش نکته‌گویان با جلیس

Ва он дигар бо ҳақ ба гуфтору анис

و آن دگر با حق به گفتار و انیس

Гӯши зоҳири ин суханро забт кун

گوش ظاهر این سخن را ضبط کن

Гӯши ҷонаши ҷозиб асрор кун

گوش جانش جاذب اسرار کن

Чашми зоҳири зобити ҳиллӣаи башар

چشم ظاهر ضابط حلیهٔ بشر

Чашми сари ҳайрони мозоғи албср

چشم سر حیران مازاغ البصر

Пои зоҳир дар сафи масҷиди сўоФ

پای ظاهر در صف مسجد صواف

Пои маънии фавқи гардун дар тавоф

پای معنی فوق گردون در طواف

Ҷузви ҷузвашро ту бшмри ҳам чунин

جزو جزوش را تو بشمر هم‌چنین

Ин даруни вақт ва он беруни ҳайн

این درون وقت و آن بیرون حین

Ин ки дар вақтаст бошад то аҷал

این که در وقتست باشد تا اجل

Ваон дигар ёри абади қарни азал

وان دگر یار ابد قرن ازل

Ҳаст як номаш вале алдўлтин

هست یک نامش ولی الدولتین

Ҳаст як наъташи эмоми алқблтин

هست یک نعتش امام القبلتین

Хилват ва чилла бирав лозим намонад

خلوت و چله برو لازم نماند

Ҳеҷ ғимии мари варо ғоим намонад

هیچ غیمی مر ورا غایم نماند

Қурс хуршедаст хилвати хона аш

قرص خورشیدست خلوت‌خانه‌اش

Кӣ ҳиҷоби оради шаби бегона аш

کی حجاب آرد شب بیگانه‌اش

Иллат ва парҳез шуд буҳрон намонад

علت و پرهیز شد بحران نماند

Куфр ӯ имон шуд ва куфрон намонад

کفر او ایمان شد و کفران نماند

Чун алиф аз истиқомат шуд ба пеш

چون الف از استقامت شد به پیش

ӯ надорад ҳеҷ аз авсофи хеш

او ندارد هیچ از اوصاف خویش

Гашти фард аз ксўаҳи хуҳои хеш

گشت فرد از کسوهٔ خوهای خویش

Шуд бараҳнаи ҷон ба ҷони афзои хеш

شد برهنه جان به جان‌افزای خویش

Чун бараҳна рафт пеши шоҳи фард

چون برهنه رفت پیش شاه فرد

Шоҳаш аз авсофи қудсӣ ҷома кард

شاهش از اوصاف قدسی جامه کرد

Хлътии пӯшед аз авсофи шоҳ

خلعتی پوشید از اوصاف شاه

Бар парид аз чоҳ бар айвони ҷоҳ

بر پرید از چاه بر ایوان جاه

Ин чунин бошад чу дардии софи гашт

این چنین باشد چو دردی صاف گشت

Аз бен ташт омад ӯ болои ташт

از بن طشت آمد او بالای طشت

Дар бен ташт аз чаҳ буд ӯ дарднок

در بن طشت از چه بود او دردناک

Шавамӣ омезиши аҷзои хок

شومی آمیزش اجزای خاک

Ёри нохуши пару болаши баста буд

یار ناخوش پر و بالش بسته بود

Варна ӯ дар асли баси барҷаста буд

ورنه او در اصل بس برجسته بود

Чун итоб аҳбтўо ангехтанд

چون عتاب اهبطوا انگیختند

Ҳам чу Њоруташ нигун овехтанд

هم‌چو هاروتش نگون آویختند

Буд Њорут аз милоки осмон

بود هاروت از ملاک آسمان

Аз итобӣ шуд муъаллақи ҳам чунон

از عتابی شد معلق هم‌چنان

Сарнигӯн зон шуд ки аз сар давр монад

سرنگون زان شد که از سر دور ماند

Хешро сари сохт ва танҳо пеш ронад

خویش را سر ساخت و تنها پیش راند

Он спди худро чу пар аз об дид

آن سپد خود را چو پر از آب دید

Кард истиғно ва аз дарё бурид

کرد استغنا و از دریا برید

Бар ҷигари обаши яке қатра намонад

بر جگر آبش یکی قطره نماند

Баҳр раҳмат кард ва ӯро боз хонд

بحر رحمت کرد و او را باز خواند

Раҳматӣ беиллатӣ бе хидматӣ

رحمتی بی‌علتی بی‌خدمتی

Ояд аз дарёи мубораки соъатӣ

آید از دریا مبارک ساعتی

Аллоҳи аллоҳи гирди дрёбори гирд

الله الله گرد دریابار گرد

Гарчи бошанд аҳли дрёбори зард

گرچه باشند اهل دریابار زرد

То ки ояд лутфи бахшоиш гарӣ

تا که آید لطف بخشایش‌گری

Сурх гардад рӯй зард аз гавҳарӣ

سرخ گردد روی زرد از گوهری

Зардии рӯи беҳтарини рнгҳост

زردی رو بهترین رنگهاست

Зонк андари интизор он лақост

زانک اندر انتظار آن لقاست

Лек сурхӣ бар рухӣ ки он ломъст

لیک سرخی بر رخی که آن لامعست

Баҳр он омад ки ҷонаш қонеъаст

بهر آن آمد که جانش قانعست

Ки тамаъ лоғар кунад зарду залил

که طمع لاغر کند زرد و ذلیل

Нест ӯ аз иллати абадони алил

نیست او از علت ابدان علیل

Чун бибинад рӯй зард бе суқм

چون ببیند روی زرد بی‌سقم

Хира гардад ақли ҷолинуси ҳам

خیره گردد عقل جالینوس هم

Чун тамаъи бастии ту дар анвори ҳў

چون طمع بستی تو در انوار هو

Мустафо гуяд ки зиллат нафса

مصطفی گوید که ذلت نفسه

Нур бе сояи латиф ва олӣ аст

نور بی‌سایه لطیف و عالی است

Он мушаббаки соя ғарболӣ аст

آن مشبک سایهٔ غربالی است

Ошиқони урён ҳаме хоҳанд тан

عاشقان عریان همی‌خواهند تن

Пеши ънинон чаҳ ҷома чаҳ бадан

پیش عنینان چه جامه چه بدن

Рӯзаи доронро буд он нон ва хон

روزه‌داران را بود آن نان و خوان

Хармагасро чаҳ або чаҳ дигдон

خرمگس را چه ابا چه دیگدان