Он якеро бигҳон омад қнқ

آن یکی را بیگهان آمد قنق

Сохт ӯро ҳам чу тавқи андари ънқ

ساخت او را هم‌چو طوق اندر عنق

Хон кашид ӯро кароматҳо намӯд

خوان کشید او را کرامتها نمود

Он шаби андари кӯии эшон сур буд

آن شب اندر کوی ایشان سور بود

Марди занро гуфт пинҳонии сухан

مرد زن را گفت پنهانی سخن

Ки имшаб эй хотуни ду ҷома хоб кун

که امشب ای خاتون دو جامه خواب کن

Пастар моро бгстри сӯй дар

پستر ما را بگستر سوی در

Баҳри меҳмони густари он сӯй дигар

بهر مهمان گستر آن سوی دگر

Гуфт зан хизмат кунам шодӣ кунам

گفت زن خدمت کنم شادی کنم

Самъу тоъаҳ эй ду чашми равшанам

سمع و طاعه ای دو چشم روشنم

Ҳар ду пастар густаред ва рафт зан

هر دو پستر گسترید و رفت زن

Сӯии хутана сур кард онҷои ватан

سوی ختنه‌سور کرد آنجا وطن

Монад меҳмони азизу шавҳараш

ماند مهمان عزیز و شوهرش

Нақл биниҳоданд аз хушку турш

نقل بنهادند از خشک و ترش

Дар смр гуфтанд ҳар ду мунтаҷаб

در سمر گفتند هر دو منتجب

Саргузашти неку бад то ним шаб

سرگذشت نیک و بد تا نیم شب

Баъд аз он меҳмони зи хоб ва аз смр

بعد از آن مهمان ز خواب و از سمر

Шуд дар он пастар ки бади он сӯй дар

شد در آن پستر که بد آن سوی در

Шавҳар аз хиҷлати бадв чизе нагуфт

شوهر از خجلت بدو چیزی نگفت

Ки туро ин сӯаст эй ҷон ҷой хуфт

که ترا این سوست ای جان جای خفت

Ки барои хоби ту эй бўолкрм

که برای خواب تو ای بوالکرم

Пастар он сӯй дигар афканда ам

پستر آن سوی دگر افکنده‌ام

Он қарорӣ ки ба зан ӯ дода буд

آن قراری که به زن او داده بود

Гашти мубаддил ва он тараф меҳмон ғунуд

گشت مبدل و آن طرف مهمان غنود

Он шаби онҷои сахти борон дар гирифт

آن شب آنجا سخت باران در گرفت

Каз ғализӣ абрашон омад шигифт

کز غلیظی ابرشان آمد شگفت

Зан биёмад бар гумони онки шӯ

زن بیامد بر گمان آنک شو

Сӯй дар хуфтаст ва он сӯи он амӯ

سوی در خفتست و آن سو آن عمو

Рафт урён дар лиҳофи он дами арӯс

رفت عریان در لحاف آن دم عروس

Дод меҳмонро ба рағбат чанд бӯс

داد مهمان را به رغبت چند بوس

Гуфт метарсидам эй марди калон

گفت می‌ترسیدم ای مرد کلان

Худ ҳамон омад ҳамон омад ҳамон

خود همان آمد همان آمد همان

Марди меҳмонро гулу борони нишонд

مرد مهمان را گل و باران نشاند

Бар ту чун собӯн султонӣ бимонад

بر تو چون صابون سلطانی بماند

Андарин борону гул ӯ кӣ равад

اندرین باران و گل او کی رود

Бар сару ҷони ту ӯ товон шавад

بر سر و جان تو او تاوان شود

Зуди меҳмони ҷуст ва гуфт ин зани бҳл

زود مهمان جست و گفت این زن بهل

Музей дорам ғам надорам ман зи гул

موزه دارم غم ندارم من ز گل

Ман равони гаштами шуморо хайри бод

من روان گشتم شما را خیر باد

Дар сафари як дами мабодои рӯҳи шод

در سفر یک دم مبادا روح شاد

То ки зутар ҷониб маъдан равад

تا که زوتر جانب معدن رود

Кини хушии андари сафари раҳ зан шавад

کین خوشی اندر سفر ره‌زن شود

Зан пушаймон шуд аз он гуфтори сард

زن پشیمان شد از آن گفتار سرد

Чун рамед ва рафт он меҳмони фард

چون رمید و رفت آن مهمان فرد

Зан басӣ гуфташ ки охир эй амир

زن بسی گفتش که آخر ای امیر

Гар мазоҳӣ кардам аз таййибати мгир

گر مزاحی کردم از طیبت مگیر

Саҷдау зории зан судӣ надошт

سجده و زاری زن سودی نداشت

Рафт ва эшонро дар он ҳасрат гузошт

رفت و ایشان را در آن حسرت گذاشت

Ҷома азрақ кард зон пас марду зан

جامه ازرق کرد زان پس مرد و زن

Сӯраташи диданди шамъӣ бе лаган

صورتش دیدند شمعی بی‌لگن

намешуду саҳрои зи нури шамъи мард

می‌شد و صحرا ز نور شمع مرد

Чун биҳишт аз зулмат шаб гашта фард

چون بهشت از ظلمت شب گشته فرد

Кард меҳмони хонаи хонаи хеш ро

کرد مهمان خانه خانهٔ خویش را

Аз ғам ва аз хиҷлати ин моҷаро

از غم و از خجلت این ماجرا

Дар дарун ҳар ду аз роҳи ниҳон

در درون هر دو از راه نهان

Ҳар замон гуфтӣ хаёли миҳмон

هر زمان گفتی خیال میهمان

Ки манам ёри Хизри сад ганҷу ҷӯад

که منم یار خضر صد گنج و جود

намефишондам лек рӯзятон набӯд

می‌فشاندم لیک روزیتان نبود