КоФркро ҳайкалии бади ёдгор
کافِرَک را هیکلی بد یادگار
Ёва дид онроу гашт ӯ бе қарор
یاوه دید آن را و گشت او بیقرار
Гуфт он ҳуҷра ки шаби ҷои доштам
گفت آن حجره که شب جا داشتم
Ҳайкали онҷо бе хабари бгзоштм
هیکل آنجا بیخبر بگذاشتم
Гарчи шармин буд шармаши ҳирси барад
گرچه شرمین بود شرمش حرص برد
Ҳирси аждрҳост на чизеаст хирад
حرص اَژدَرهاست نه چیزیست خرد
Аз паии ҳайкали шитоби андари давид
از پی هیکل شتاب اندر دوید
Дар всоқи Мустафо ва онро бидид
در وثاق مصطفی، وان را بدید
Кони ядуллоҳи он ҳдсро ҳам ба худ
کان یدالله آن حدث را هم به خَود
Хуш ҳаме шавед ки давраши чашми бад
خوش همیشوید که دورش چشم بد
Ҳайкалаш аз ёд рафт ва шуд падед
هیکلش از یاد رفت و شد پدید
Андрўи шурии гиребонро дарид
اندرو شوری، گریبان را درید
намезад ӯ ду дастро бар рӯу сар
میزد او دو دست را بر رو و سر
Калларо май кӯфт бар девор ва дар
کله را میکوفت بر دیوار و در
Ончунон ки хӯни зи бинӣу сараш
آنچنان که خون ز بینی و سرش
Шуд равон ва раҳм кард он меҳтараш
شد روان و رحم کرد آن مهترش
Наъра ҳо зад халқ ҷамъ омад бирав
نعرهها زد خلق جمع آمد برو
Габри гӯйони аиҳоолноси аҳзрўо
گبر گویان ایهاالناس اُحذَروا
намезад ӯ бар сар ки эй бе ақли сар
میزد او بر سر که ای بیعقل سر
намезад ӯ бар синаи к-эй бенур бар
میزد او بر سینه کای بینور بر
Саҷда мекард ӯ ки эй кули замин
سجده میکرد او که ای کل زمین
Шармсораст аз ту ин ҷузви маин
شرمسارست از تو این جزو مهین
Ту ки куллӣ хозеъи амр вае
تو که کلی، خاضع امر ویی
Ман ки ҷузвами золиму зишту ғўӣ
من که جزوم، ظالم و زشت و غوی
Ту ки куллӣ хору ларзонеи зи ҳақ
تو که کلی، خوار و لرزانی ز حق
Ман ки ҷузвам дар хилоф ва дар сабақ
من که جزوم، در خِلاف و در سَبَق
Ҳар замон мекард рӯ бар осмон
هر زمان میکرد رو بر آسمان
Ки надорам рӯй эй қиблаи ҷаҳон
که ندارم روی ای قبلهٔ جهان
Чун зи ҳад берун билразеду тпид
چون ز حد بیرون بلرزید و طپید
Мустафоаш дар канор худ кашид
مصطفیاش در کنار خود کشید
Сокинаш карду басии бнўохтш
ساکنش کرد و بسی بنواختش
Дида аш бикшод ва дод ашнохтш
دیدهاش بگشاد و داد اشناختش
То нигаред абр кӣ хандад чаман
تا نگرید ابر کی خندد چمن
То нигаред Тифл кӣ ҷӯшад лбн
تا نگرید طفل کی جوشد لبن
Тифли як рӯза ҳаме донад тариқ
طفل یک روزه همیداند طریق
Ки бгрим то расад дояи шафиқ
که بگریم تا رسد دایهٔ شفیق
Ту наме доне ки дояи доягон
تو نمیدانی که دایهٔ دایِگان
Кам диҳад бе гиряи шер ӯ ройгон
کم دهد بیگریه شیر او رایگان
Гуфт Флибкўои ксирои гӯши дор
گفتِ فلیبکوا کثیرا گوش دار
То бирезади шери фазли кирдигор
تا بریزد شیر فضل کردگار
Гиря абрасту сӯзи офтоб
گریهٔ ابرست و سوز آفتاب
Астни дунёи ҳамин ду риштаи тоб
اُستن دنیا، همین دو رشته تاب
Гар набӯдӣ сӯзи меҳру ашки абр
گر نبودی سوز مهر و اشک ابر
Кӣ шудӣ ҷисму арзи зафту стбр
کی شدی جسم و عَرَض زَفت و سِطبر
Кӣ бадии маъмури ин ҳар чори фасл
کی بدی معمور، این هر چار فصل
Гар набӯдӣ ин туф ва ин гиряи асл
گر نبودی این تف و این گریه اصل
Сӯзи меҳру гиряи абри ҷаҳон
سوز مهر و گریهٔ ابر جهان
Чун ҳаме дорад ҷаҳонро хуши даҳон
چون همی دارد جهان را خوشدهان،
Офтоби ақлро дар сӯзи дор
آفتاب عقل را در سوز دار
Чашмро чун абри ашки афрӯзи дор
چشم را چون ابر اشکافروز دار
Чашми гирён боядат чун Тифли хирад
چشم گریان بایدت چون طفل خرد
Кам хури он нонро ки нони оби ту барад
کم خور آن نان را که نان آب تو برد
Тан чу бо баргаст рӯзу шаб аз он
تن چو با برگست روز و شب از آن
Шохи ҷон дар барг резасту хазон
شاخ جان در برگریزست و خزان
Барги тан бебаррагӣ ҷонаст зуд
برگ تن بیبرگی جانست زود
Ин бибояд костан онро фузуд
این بباید کاستن آن را فزود
Ақрзўои аллоҳи қарзи даҳ зини барги тан
اَقرضوا الله قرض ده زین برگ تن
То бирӯяд дар иваз дар дили чаман
تا بروید در عوض در دل چمن
Қарзи даҳ кам кун азин луқмаи танат
قرض ده کم کن ازین لقمهٔ تنت
То намояди ваҷҳи лои айни рот
تا نُماید وجه لا عَینٌ رَاَت
Тани зи саргини хеш чун холӣ кунад
تن ز سرگین خویش چون خالی کند
Пари зи машк ва дар иҷлолӣ кунад
پر ز مُشک و دُر اجلالی کند
Зин палидӣ бидиҳаду покии барад
زین پلیدی بدهد و پاکی برد
Аз итҳркми тан ӯ бар хӯрд
از یُطَهِّرکُم تن او برخورد
Дев май трсондт ки ҳин ва ҳин
دیو میترساندت که هین و هین
Зини пушаймони гардӣу гардии ҳазин
زین پشیمان گردی و گردی حزین
Гар гудозии зини ҳавасҳо ту бадан
گر گُدازی زین هوسها تو بدن
Баси пушаймон ва ғамин хоҳӣ шудан
بس پشیمان و غمین خواهی شدن
Ин бихӯр гармасту доруии мизоҷ
این بِخور گرمست و داروی مزاج
Вони бёшом аз паии нафъу алоҷ
وآن بیاشام از پی نفع و علاج
Ҳам бад-ӣни ният ки ин тан мураккабаст
هم بدین نیت که این تن مرکبست
Онч ху кардаст онаш асўбст
آنچِ خو کردست آنش اَصوبست
Ҳин магардон ху ки пеш ояд халал
هین مگردان خو که پیش آید خلل
Дар димоғу дили бзоиди сад илал
در دِماغ و دل بزاید صد علل
Ин чунин таҳдидҳо он деви дун
این چنین تهدیدها آن دیو دون
Орад ва бар халқ хонд сад фусун
آرد و بر خلق خوانَد صد فسون
Хеш ҷолинус созад дар даво
خویش جالینوس سازد در دوا
То фиребади нафаси бемори туро
تا فریبد نفس بیمار ترا
Кин туро судаст аз дарду ғамӣ
کین ترا سودست از درد و غمی
Гуфт одамро ҳамин дар гандумӣ
گفت آدم را همین، در گندمی
Пеши оради ҳиҳӣу ҳайҳот ро
پیش آرد هَیهی و هیهات را
Вази лўишаҳи печад ӯ лабаот ро
وز لَویشه پیچد او لبهات را
Ҳам чу лабҳои фарс дар вақти наъл
همچو لبهای فرس در وقت نعل
То намояди санги камтарро чу лаъл
تا نُماید سنگ کمتر را چو لعل
Гўшҳоот гирад ӯ чун гӯши асб
گوشهااَت گیرد او چون گوش اسب
намекашонад сӯии ҳирсу сӯии касб
میکشاند سوی حرص و سوی کسب
Бар занад бар пот наалӣ зи иштибоҳ
بر زند بر پات نعلی ز اشتباه
Ки Бамонеи ту зи дарди он зи роҳ
که بمانی تو ز درد آن ز راه
Наъл ӯ ҳаст он тараддуд дар ду кор
نعل او هست آن تردُد در دو کار
Ин кунам ё он кунам ҳин ҳуши дор
این کنم یا آن کنم هین هوش دار
Он бикун ки ҳаст мухтори набӣ
آن بکن که هست مختار نبی
Он макун ки кард маҷнӯну сбӣ
آن مکن که کرد مجنون و صَبی
ҲФти алҷнаҳи бачаи мҳФўФи гашт
حُفَّت الجَنه بچه مَحفوف گشت
Болмкораҳ ки азуи афзуди кишт
بِالمَکاره که ازو افزود کَشت
Сад фусун дорад зи ҳиялати вази дағо
صد فسون دارد ز حیلت وز دغا
Ки кунад дар сила гар ҳаст аждаҳо
که کند در سَلّه گر هست اژدها
Гар буд оби равон бар бнддш
گر بود آب روان بر بنددش
Вар буд ҳбри замони брхнддш
ور بود حَبر زمان بَرخَندَدَش
Ақлро бо ақли ёрӣ ёр кун
عقل را با عقل یاری یار کن
Амрҳм шурӣ бихон ва кор кун
اَمرَهم شوری بخوان و کار کن