Буд саққоеи мрўрои як харӣ

بود سقایی مرورا یک خری

Гашта аз меҳнати ду то чун чанбарӣ

گشته از محنت دو تا چون چنبری

Пушташ аз бори гарони сад ҷои риш

پشتش از بار گران صد جای ریش

Ошиқу ҷӯёни рӯзи марги хеш

عاشق و جویان روز مرگ خویش

Ҷӯи куҷо аз коҳи хушк ӯ сайри не

جو کجا از کاه خشک او سیر نی

Дар ақаби захмӣу сихии оҳанӣ

در عقب زخمی و سیخی آهنی

Мейр охир дид ӯро раҳм кард

میر آخر دید او را رحم کرد

Ки ошнои соҳиби хар буд мард

که آشنای صاحب خر بود مرد

Пас саломаш кард ва пурседаш зи ҳол

پس سلامش کرد و پرسیدش ز حال

Каз чаҳ ин хари гашти дўтои ҳам чу дол

کز چه این خر گشت دوتا هم‌چو دال

Гуфт аз дарвешӣу тақсири ман

گفت از درویشی و تقصیر من

Ки намеёбад худ ин бастаи даҳан

که نمی‌یابد خود این بسته‌دهن

Гуфт бисипораш ба ман ту рӯз чанд

گفت بسپارش به من تو روز چند

То шавад дар охири шаҳи зӯрманд

تا شود در آخر شه زورمند

Хар бадв биспурад ва он раҳмати параст

خر بدو بسپرد و آن رحمت‌پرست

Дар миёни охири султонаши баст

در میان آخر سلطانش بست

Хари з ҳар сӯи мураккаб тозӣ бидид

خر ز هر سو مرکب تازی بدید

Бо навоу фарбеҳу хубу ҷадид

با نوا و فربه و خوب و جدید

Зери поашони рўФтаҳ обӣ зада

زیر پاشان روفته آبی زده

Ки ба вақту ҷӯ ба ҳангоми омада

که به وقت و جو به هنگام آمده

Хорашу молаши мари аспонро бидид

خارش و مالش مر اسپان را بدید

Пўз боло кард к-эии раби Маҷид

پوز بالا کرد کای رب مجید

На ки махлуқи туам гирами хуррам

نه که مخلوق توم گیرم خرم

Аз чаҳ зору пушти ришу лоғарам

از چه زار و پشت ریش و لاغرم

Шаби зи дарди пушт ва аз ҷўъи шикам

شب ز درد پشت و از جوع شکم

Орзӯмандам ба мурдани дам ба дам

آرزومندم به مردن دم به دم

Ҳоли ин аспони чунин хуш бо наво

حال این اسپان چنین خوش با نوا

Ман чаҳ махсӯсам ба тъзибу бало

من چه مخصوصم به تعذیب و بلا

Ногаҳони овоза пигор шуд

ناگهان آوازهٔ پیگار شد

Тозёнро вақти зин ва кор шуд

تازیان را وقت زین و کار شد

Захмҳои тир хӯрданд аз аду

زخمهای تیر خوردند از عدو

Рафт пайконҳо даришон сӯ ба сӯ

رفت پیکانها دریشان سو به سو

Аз ғзо боз омаданд он тозён

از غزا باز آمدند آن تازیان

Андари охири ҷумлаи афтодаи ситон

اندر آخر جمله افتاده ستان

Пойҳошони бастаи муҳкам бо навор

پایهاشان بسته محکم با نوار

Нълбндони истода бар қатор

نعلبندان ایستاده بر قطار

Май шкоФиднди танҳоашон беняш

می‌شکافیدند تن‌هاشان بنیش

То буруни оранди пайконҳо зи риш

تا برون آرند پیکانها ز ریش

Он хари онро дид ва мегуфт эй худо

آن خر آن را دید و می‌گفت ای خدا

Ман ба фақр ва офият додам ризо

من به فقر و عافیت دادم رضا

Зон навои безорам ва зон захми зишт

زان نوا بیزارم و زان زخم زشت

Ҳарки хоҳад офияти дунёи биҳишт

هرکه خواهد عافیت دنیا بهشت