Гуфт қозии баси тиҳии рӯи суфе
گفت قاضی بس تهیرو صوفیی
Холӣ аз Фтнт чу кофи кӯфӣӣ
خالی از فطنت چو کاف کوفیی
Ту бншнидӣ ки он пари қанди лаб
تو بنشنیدی که آن پر قند لب
Ғдри хайётон ҳаме гуфтӣ ба шаб
غدر خیاطان همیگفتی به شب
Халқро дар дуздии он тайифа
خلق را در دزدی آن طایفه
наменамӯд афсонаҳои солФаҳ
مینمود افسانههای سالفه
Қиссаи пораи рибоӣ дар барин
قصهٔ پارهربایی در برین
намеҳикоят кард ӯ бо он ва ин
می حکایت کرد او با آن و این
Дар смр мехонд дуздии нома Эй
در سمر میخواند دزدینامهای
Гирд ӯ ҷамъи омадаи ҳангома Эй
گرد او جمع آمده هنگامهای
Мустамеъ чун ёфт ҷозиб зон вФўд
مستمع چون یافت جاذب زان وفود
Ҷумлаи аҷзоош ҳикоят гашта буд
جمله اجزااش حکایت گشته بود