Ҷазб самъаст ар касеро хуши лбист
جذب سمعست ار کسی را خوش لبیست
Гармӣу ҷади муаллим аз сбист
گرمی و جد معلم از صبیست
Чангеро кӯи навозади бисту чор
چنگیی را کو نوازد بیست و چار
Чун наёбад гӯш гардад чанги бор
چون نیابد گوش گردد چنگ بار
На ҳрораҳ ёдаш ояд на ғазал
نه حراره یادش آید نه غزل
На даҳ ангушташ биҷунбад дар амал
نه ده انگشتش بجنبد در عمل
Гар набӯдӣ гӯшҳои ғайби гир
گر نبودی گوشهای غیبگیر
Ваҳии новирдии зи гардуни як бшир
وحی ناوردی ز گردون یک بشیر
Вар набӯдӣ дидаҳои сунъи байн
ور نبودی دیدههای صنعبین
На фалаки гаштӣ на хандидӣ замин
نه فلک گشتی نه خندیدی زمین
Он дами лўлок ин бошад ки кор
آن دم لولاک این باشد که کار
Аз барои чашм тезасту нзор
از برای چشم تیزست و نظار
Оммаро аз ишқи ҳам хобау тибқ
عامه را از عشق همخوابه و طبق
Кӣ буд пурвои ишқи сунъи ҳақ
کی بود پروای عشق صنع حق
Об ттмоҷӣ нарезӣ дар тғор
آب تتماجی نریزی در تغار
То сегӣ чанде набошад туъмаи хор
تا سگی چندی نباشد طعمهخوار
Рӯи саги Каҳф худовандяш бош
رو سگ کهف خداوندیش باش
То раҳанд зини тғорти астФош
تا رهاند زین تغارت اصطفاش
Чунк дуздӣҳои бераҳмона гуфт
چونک دزدیهای بیرحمانه گفت
Кӣ кунанд он дарзён андар наҳуфт
کی کنند آن درزیان اندر نهفت
Андари он ҳангомаи туркӣ аз хато
اندر آن هنگامه ترکی از خطا
Сахт тайра шуд зи кашфи он ғто
سخت طیره شد ز کشف آن غطا
Шаб чу рӯзи растхези он розҳо
شب چو روز رستخیز آن رازها
Кашф мекард аз пай аҳл наҳй
کشف میکرد از پی اهل نهی
Ҳар куҷои оеи ту дар ҷангии фароз
هر کجا آیی تو در جنگی فراز
Бинии онҷои ду аду дар кашфи роз
بینی آنجا دو عدو در کشف راز
Он замонро маҳшари мазкӯри дон
آن زمان را محشر مذکور دان
Ваон гулӯии розгўро сувари дон
وان گلوی رازگو را صور دان
Ки худои асбоб хашмӣ сохтаст
که خدا اسباب خشمی ساختست
Вони Фзоиҳро бкўӣ андохтаст
وآن فضایح را بکوی انداختست
Бас ки ғдри дарзёнро зикр кард
بس که غدر درزیان را ذکر کرد
Ҳайф омад таркроу хашму дард
حیف آمد ترک را و خشم و درد
Гуфт эй қисос дар шаҳри шумо
گفت ای قَصّاص در شهر شما
Кист астотри дарин макру дағо
کیست استاتر درین مکر و دغا