Чун бпиўстӣ бидон эй зинҳор

چون بپیوستی بدان ای زینهار

Чанд нолӣ дар надомати зори зор

چند نالی در ندامت زار زار

Ном мерайу вазирӣу шаҳӣ

نامْ میری و وزیری و شهی

Дар наонаш маргу дарду ҷони диҳӣ

در نهانش مرگ و درد و جان‌دهی

Банда бош ва бар замини рӯ чун саманд

بنده باش و بر زمین رو چون سمند

Чун ҷиноза на ки бар гардан баранд

چون جنازه نه که بر گردن برند

Ҷумларо ҳмол худ хоҳад кФўр

جمله را حمال خود خواهد کفور

Чун савори мурдаи орандаш ба гӯр

چون سوار مرده آرندش به گور

Бар ҷиноза ҳар киро бинӣ ба хоб

بر جنازه هر که را بینی به خواب

Форс мансаб шавад олии рикоб

فارس منصب شود عالی رکاب

Зонк он тобут бар халқаст бор

زانک آن تابوت بر خلقست بار

Бор бар халқон фиканданд ин кбор

بار بر خلقان فکندند این کبار

Бори худ бар кас манеҳ бар хеш на

بار خود بر کس منه بر خویش نه

Сарвариро кам талаби дарвеш ба

سروری را کم طلب درویش به

Мураккаби аъноқи мардумро мапо

مرکب اعناق مردم را مپا

То наёяд нқрсти андари ду по

تا نیاید نقرست اندر دو پا

Мураккабиро ки охираши ту даҳ диҳӣ

مرکبی را که آخرش تو ده دهی

Ки ба шаҳрии Монӣу вайрони диҳӣ

که به شهری مانی و ویران‌دهی

Даҳ диҳиш акнӯн ки чун шӯҳрат намӯд

ده دهش اکنون که چون شهرت نمود

То набояд рахт дар вайрон гушӯд

تا نباید رخت در ویران گشود

Даҳ диҳиш акнӯн ки сад бустонат ҳаст

ده دهش اکنون که صد بستانت هست

То нагардӣ оҷизу вайрони параст

تا نگردی عاجز و ویران‌پرست

Гуфт пайғомбар ки ҷинат аз илоҳ

گفت پیغامبر که جنت از اله

Гар ҳамеи хоҳии зи кас чизе махоҳ

گر همی‌خواهی ز کس چیزی مخواه

Чун нахоҳӣ ман кафилами мари туро

چون نخواهی من کفیلم مر ترا

Ҷинати алмоўӣу дидори худо

جنت الماوی و دیدار خدا

Он саҳобии зин кафолат шуд айёр

آن صحابی زین کفالت شد عیار

То яке рӯзӣ ки гашта бади савор

تا یکی روزی که گشته بد سوار

Тозӣона аз кафш афтод рост

تازیانه از کفش افتاد راست

Худ фурӯ омад зи кас онро нахост

خود فرو آمد ز کس آنرا نخواست

Онк аз додаш наёяд ҳеҷ бад

آنک از دادش نیاید هیچ بد

Донад ва бехоҳишӣ худ ме диҳад

داند و بی‌خواهشی خود می‌دهد

Вар ба амр ҳақ бихоҳӣ он равост

ور به امر حق بخواهی آن رواست

Ончунон хоҳиш тариқ анбиёст

آنچنان خواهش طریق انبیاست

Бад намонад чун ишорат кард дӯст

بد نماند چون اشارت کرد دوست

Куфр имон шуд чу куфр аз баҳр ӯст

کفر ایمان شد چو کفر از بهر اوست

Ҳар бадӣ ки амр ӯ пеш оварад

هر بدی که امر او پیش آورد

Он зи некӯҳои олам бугзарад

آن ز نیکوهای عالم بگذرد

Зон садафгар хаста гардад низ пӯст

زان صدف گر خسته گردد نیز پوست

Даҳ мада ки сад ҳазорон дар дараваст

ده مده که صد هزاران در دروست

Ин сухан поён надорад бозгард

این سخن پایان ندارد بازگرد

Сӯии шоҳ ва ҳам мизоҷи бози гирд

سوی شاه و هم‌مزاج باز گرد

Бози рӯ дар кон чу зари даҳ диҳӣ

باز رو در کان چو زر ده‌دهی

То раҳад дастони ту аз даҳ диҳӣ

تا رهد دستان تو از ده‌دهی

Сӯратиро чун бадал раҳ ме диҳанд

صورتی را چون بدل ره می‌دهند

Аз надомати охираш даҳ ме диҳанд

از ندامت آخرش ده می‌دهند

Тавба май оранди ҳам парвонаи вор

توبه می‌آرند هم پروانه‌وار

Боз нисён мекашадашон сӯии кор

باز نسیان می‌کشدشان سوی کار

Ҳам чу парвонаи зи даври он нор ро

هم‌چو پروانه ز دور آن نار را

Нур диду басти он сӯи бор ро

نور دید و بست آن سو بار را

Чун биёмад сӯхти паришро гурехт

چون بیامد سوخت پرش را گریخت

Боз чун Тифлон фитоду млҳи рехт

باز چون طفلان فتاد و ملح ریخت

Бори дигар бар гумони тамаъи суд

بار دیگر بر گمان طمع سود

Хеш зад бар оташи он шамъи зуд

خویش زد بر آتش آن شمع زود

Бори дигари сӯхти ҳам вопас биҷуст

بار دیگر سوخت هم واپس بجست

Боз кардаш ҳирси дили носӣу маст

باز کردش حرص دل ناسی و مست

Он замон каз сӯхтани во май ҷаҳд

آن زمان کز سوختن وا می‌جهد

Ҳам чу ҳиндӯи шамъро даҳ ме диҳад

هم‌چو هندو شمع را ده می‌دهد

Ки эй рахти тобон чун моҳ шаб фурӯз

که ای رخت تابان چون ماه شب‌فروز

Вай ба суҳбати козибу мғрўрсўз

وی به صحبت کاذب و مغرورسوز

Боз аз ёдаш равад тавба ва анин

باز از یادش رود توبه و انین

Коўҳн арраҳмон кед алкозбин

کاوهن الرحمن کید الکاذبین