Чунк каманди ту диламро кашид

چونک کمند تو دلم را کشید

Юсуфам аз чоҳ ба саҳрои давид

یوسفم از چاه به صحرا دوید

Онк чу Юсуф ба чаҳам дарфиканд

آنک چو یوسف به چهم درفکند

Боз ба фарёдами ҳам ӯ расед

باز به فریادم هم او رسید

Чун расани лутф дар ин чаҳ фиканд

چون رسن لطف در این چه فکند

Чанбараи дили гул ва насрин дамид

چنبره دل گل و نسرین دمید

Қайсар аз он қаср ба чаҳ майл кард

قیصر از آن قصر به چه میل کرد

Чаҳ чу биҳиштӣ шуду қасри машйад

چه چو بهشتی شد و قصر مشید

Гуфтам эй чаҳ чаҳ шуд он зулматат

گفتم ای چه چه شد آن ظلمتت

Гуфт ки хуршед ба ман бингаред

گفت که خورشید به من بنگرید

Ҳар ки Фсрдст кунун гарм шуд

هر که فسردست کنون گرم شد

Ҷмраҳи ишқати бгдозди ҷлид

جمره عشقت بگدازد جلید

Қайсар рӯмаст ки бар занг зад

قیصر رومست که بر زنگ زد

ӯст ки трсобчаҳ хондаш Фарид

اوست که ترسابچه خواندش فرید

Партави дил буд ки зад бар съир

پرتو دل بود که زد بر سعیر

Пар шуд ва бшикофт ки ҳилли ман мазид

پر شد و بشکافت که هل من مزید

Дӯзах гуфташ ки маро ҷон бубахш

دوزخ گفتش که مرا جان ببخش

То бихӯрам ҳрки з яздон бурид

تا بخورم هرک ز یزدان برید

Бргзр аз оташ эй баҳри лутф

برگذر از آتش ای بحر لطف

Вар на бамурдам тбшми бФсрид

ور نه بمردم تبشم بفسرید

Гуфт ки эй оташи қавми маро

گفت که ای آتش قوم مرا

Зуд ба ман даҳ ки худоашон гузид

زود به من ده که خداشان گزید

Ҷумлаи якояк ба каф ӯ супурд

جمله یکایک به کف او سپرد

Гуфт ки нори ту з наварам раҳед

گفت که نار تو ز نورم رهید

Тофт зи табризи рухи шамси дайн

تافت ز تبریز رخ شمس دین

Шамс буд нури ҷаҳонро калид

شمس بود نور جهان را کلید