Марои он асли бедории дигарбора ба хоби андар

مرا آن اصل بیداری دگرباره به خواب اندر

Бидод афюни шӯру шари бабрад аз сари бабрад аз сар

بداد افیون شور و شر ببرد از سر ببرد از سر

Ба сад ҳила кунам ғофил аз ӯ худро кунам ҷоҳил

به صد حیله کنم غافل از او خود را کنم جاهل

Бияёд он маи комил ба даст ӯ чунин соғар

بیاید آن مه کامل به دست او چنین ساغر

Маро гуяд наме гӯйӣ ки то чанд аз гдорўиӣ

مرا گوید نمی‌گویی که تا چند از گدارویی

Чу ҳар ъўрӣу идборӣ гадоӣ мекунӣ ҳар дар

چو هر عوری و ادباری گدایی می‌کنی هر در

Бад-ӣни зорӣу хФриқии ғуломи далқу абриқӣ

بدین زاری و خفریقی غلام دلق و ابریقی

Агар ҳақӣу таҳқиқӣ чарое ин ҷуволи андар

اگر حقی و تحقیقی چرایی این جوال اندر

Аз инҳо каз ту мезояд шаҳонро нанг ме ояд

از این‌ها کز تو می‌زاید شهان را ننگ می‌آید

Малик будӣ чаро бояд ки бошӣ девро тсхр

ملک بودی چرا باید که باشی دیو را تسخر

Ки донад гуфт гуфт ӯ ки олам нест ҷуфт ӯ

که داند گفت گفت او که عالم نیست جفت او

зи пайдо ва наҳуфт ӯ ҷаҳон кӯраст ва ҳастӣ кар

ز پیدا و نهفت او جهان کورست و هستی کر

Марогар он забон будӣ ки роз ёр багушӯдӣ

مرا گر آن زبان بودی که راز یار بگشودی

Ҳар он ҷонӣ ки башнавадӣ буруни ҷустӣ аз ин маъбар

هر آن جانی که بشنودی برون جستی از این معبر

Аз он дилдори дарёдили марои ҳолести баси мушкил

از آن دلدار دریادل مرا حالیست بس مشکل

Ки вайрон мешавад сина аз он ҷавлону кару фар

که ویران می‌شود سینه از آن جولان و کر و فر

Агар бо муъминон гӯям ҳама кофар шаванд он дам

اگر با مؤمنان گویم همه کافر شوند آن دم

Вагар бо кофарон гӯям намонад дар ҷаҳони кофар

وگر با کافران گویم نماند در جهان کافر

Чу дӯш омад хаёл ӯ ба хоби андари тФзли ҷӯ

چو دوش آمد خیال او به خواب اندر تفضل جو

Маро пурсед чунӣ ту бигуфтам бе ту баси музтар

مرا پرسید چونی تو بگفتم بی‌تو بس مضطر

Агар сад ҷон буд моро шавад хӯн аз ғамати ёро

اگر صد جان بود ما را شود خون از غمت یارا

Дилат сангаст ё хоро ва ё кӯҳӣаст аз мармар

دلت سنگست یا خارا و یا کوهیست از مرمر