Манам аз ҷони худ безори безор

منم از جان خود بیزار بیزار

Агар бошад туро аз бандаи озор

اگر باشد تو را از بنده آزار

Марои худ ҷону дили баҳри ту бояд

مرا خود جان و دل بهر تو باید

Ки қурбон ту бошад эй накукор

که قربان تو باشد ای نکوکار

зи озори дилат гарчи нагӯйӣ

ز آزار دلت گرچه نگویی

Даруни ҷон ман пайдост осор

درون جان من پیداست آثار

Баҳор аз ман бигардад чун надонам

بهار از من بگردد چون ندانم

Чу дар дили ҷои гулшан пар шавад хор

چو در دل جای گلشن پر شود خار

Гуноҳами пеши лутфати саҷдаи орад

گناهم پیش لطفت سجده آرد

Ки эй масҷуди ҷони зинҳори зинҳор

که ای مسجود جان زنهار زنهار

Гунаҳро лутф ту гуяд ки то кӣ

گنه را لطف تو گوید که تا کی

Гунаҳ гуяд бадв кин бори ин бор

گنه گوید بدو کاین بار این بار

Тану ҷонӣ ки хок ту набошад

تن و جانی که خاک تو نباشد

Тан ӯ сила бошад ҷон ӯ мор

تن او سله باشد جان او مار

Ту хуршедӣу мурғи рӯзи хоҳӣ

تو خورشیدی و مرغ روز خواهی

Чу мурғ шаб бияёд набӯдаш бор

چو مرغ شب بیاید نبودش بار

Чу баргирӣ ту расми шаби зи олам

چو برگیری تو رسم شب ز عالم

Чаҳ пурҳо барканд мурғи шаб эй ёр

چه پرها برکند مرغ شب ای یار

Ба ҳақи он ки лутф ту ҷаҳонаст

به حق آن که لطف تو جهانست

Ки он ҷо гум шавад ин чархи даввор

که آن جا گم شود این چرخ دوار

Ба чашми ҷон чаҳ дарё ва чаҳ саҳро

به چشم جان چه دریا و چه صحرا

Дар он олам чаҳ иқрор ва чаҳ инкор

در آن عالم چه اقرار و چه انکار

Ба танагии дрФтди ҳрк аз ту монад

به تنگی درفتد هرک از تو ماند

Фрўкни даст ва ӯро зуд бурдор

فروکن دست و او را زود بردار

Ба қасд аз шамс табризӣ нигарадам

به قصد از شمس تبریزی نگردم

Чигуна заҳри нӯшади марди ҳушёр

چگونه زهر نوشد مرد هشیار