Нурӣаст миёни шеъри аҳмар

نوریست میان شعر احمر

Аз дидау ваҳму рӯҳи бартар

از دیده و وهم و روح برتر

Хоҳии худро бадв бидӯзӣ

خواهی خود را بدو بدوزی

Бархезу ҳиҷоби нафаси брдр

برخیز و حجاب نفس بردر

Он рӯҳи латиф сӯратӣ шуд

آن روح لطیف صورتی شد

Бо абрӯу чашму ранги асмр

با ابرو و چشم و رنگ اسمر

Бинмуд худоӣ бе чигуна

بنمود خدای بی چگونه

Бар сӯрати Мустафои паямбар

بر صورت مصطفی پیمبر

Он сӯрат ӯ фанои сӯрат

آن صورت او فنای صورت

Ваон наргис ӯ чу рӯзи маҳшар

وان نرگس او چو روز محشر

Ҳар гуҳ ки ба халқи бнгридӣ

هر گه که به خلق بنگریدی

Гаштии зи худои кушодаи сад дар

گشتی ز خدا گشاده صد در

Чун сӯрати Мустафо фано шуд

چون صورت مصطفی فنا شد

Олам бигирифт аллоҳи Акбар

عالم بگرفت الله اکبر