Наздики туами марои мубини давр

نزدیک توام مرا مبین دور

Паҳлавӣ манӣ мабош маҳҷӯр

پهلوی منی مباش مهجور

Он кас ки баъӣд шуд зи меъмор

آن کس که بعید شد ز معمار

Кӣ гардад корҳоши маъмур

کی گردد کارهاش معمور

Чашмӣ ки зи чашми ман тараб ёфт

چشمی که ز چشم من طرب یافت

Шуд равшану ғайби байну махмур

شد روشن و غیب بین و مخمور

Ҳар дил ки насими ман бар ӯ зад

هر دل که نسیم من بر او زد

Шуд гулшану гулистони пурнур

شد گلشن و گلستان پرنور

Бе ман агарат диҳанд шаҳдӣ

بی من اگرت دهند شهدی

Як шаҳд буд ҳазор занбӯр

یک شهد بود هزار زنبور

Бе ман агарат амири созанд

بی من اگرت امیر سازند

Бошӣ бтар аз ҳазор маъмур

باشی بتر از هزار مأمور

Майҳои ҷаҳон агар банушӣ

می‌های جهان اگر بنوشی

Бе ман нашавад мизоҷи мҳрўр

بی‌من نشود مزاج محرور

Дар барқ чаҳ нома бар тавон хонд

در برق چه نامه بر توان خواند

Охир чаҳ сипоҳ ояд аз мӯр

آخر چه سپاه آید از مور

Халқон барқанду ёри хуршед

خلقان برقند و یار خورشید

Бегуфт ту зоҳирасту машҳур

بی‌گفت تو ظاهرست و مشهور

Халқон мӯранд ва мо сулаймон

خلقان مورند و ما سلیمان

Хомӯш сабур бошу мастур

خاموش صبور باش و مستور