Марҳабо эй ҷони боқии подшоҳи комёр

مرحبا ای جان باقی پادشاهِ کامیار

Рӯҳи бахш ҳар қирону офтоб ҳар диёр

روح‌بخش هر قَران و آفتاب هر دیار

Ин ҷаҳон ва он ҷаҳон ҳар ду ғуломи амри ту

این جهان و آن جهان هر دو غلام امر تو

Гар нахоҳӣ барҳамаши зани вари ҳаме хоҳӣ бидор

گر نخواهی برهمش زن ور همی‌خواهی بدار

Тобишӣ аз офтоби фақр бар ҳастӣ битоб

تابشی از آفتابِ فقر بر هستی بتاب

Фориғовар ҷумлагонро аз биҳишту хавфи нор

فارغ آور جملگان را از بهشت و خوفِ نار

Вораҳон мари фахриони фақрро аз нанги ҷон

وارهان مر فاخرانِ فقر را از ننگِ جان

Дар раҳ наққош башикан ҷумлаи ин нақш ва нигор

در رهِ نقاش بشکن جمله این نقش و نگار

Қаҳрамониро ки хӯни сад ҳазорон рехтаи сет

قهرمانی را که خون صد هزاران ریخته‌ست

зи оташи иқболи сармади дӯд аз ҷонаш барор

ز آتش اقبالِ سرمد دود از جانش برآر

Он касе дарёбад ин асрори лутфатро ки ӯ

آن کسی دریابد این اسرارِ لطفت را که او

Бевуҷӯд худ барояд маҳви фақр аз айни кор

بی‌وجود خود برآید محوِ فقر از عینِ کار

Бекароҳат маҳв гардад ҷон агар бинад ки ӯ

بی‌کراهت محو گردد جان اگر بیند که او

Чун зар сурхаст хандони дили даруни он шарор

چون زرِ سرخست خندان دل درونِ آن شرار

эй ки ту аз асли кони зар ва гавҳар бӯда Эй

ای که تو از اصلْ کانِ زر و گوهر بوده‌ای

Пас туро аз кимиёҳои ҷаҳон нангасту ор

پس تو را از کیمیاهای جهان ننگست و عار

Ҷисми хок аз шамси табризӣ чу куллӣ кимиёст

جسم خاک از شمس تبریزی چو کلی کیمیاست

Тобиши он кимиёро бар миси эшон гумор

تابش آن کیمیا را بر مسِ ایشان گمار