Маро бгоҳ даҳ эй соқии Карими ъқор

مرا بگاه ده ای ساقی کریم عقار

Ки дӯши ҳеҷ нхФтми зи тишнагӣу хумор

که دوش هیچ نخفتم ز تشنگی و خمار

Лабам ки ном ту гуяд ба бодааш хуш кун

لبم که نام تو گوید به باده‌اش خوش کن

Серуми хумор ту дорад ба мастяши ту бухор

سرم خمار تو دارد به مستیش تو بخار

Бирез бода бар аҷсомам ва бар эърозам

بریز باده بر اجسامم و بر اعراضم

Чунонк ҳеҷ намонад зи ман раҳгии ҳушёр

چنانک هیچ نماند ز من رگی هشیار

Вагар хароб шавам ман буд раҳгии боқӣ

وگر خراب شوم من بود رگی باقی

Чу ҷғди ҳилл ки бигардад дар ин хароби диёр

چو جغد هل که بگردد در این خراب دیار

Чу лола зор кун ин даштро ба бодаи лаъл

چو لاله زار کن این دشت را به باده لعل

Равои мадор ки мавқуф дорем ба баҳор

روا مدار که موقوف داریم به بهار

з туаст ин шаҷарау хирқааш ту додстӣ

ز توست این شجره و خرقه‌اش تو دادستی

Ки аз шароби ту ашкўФаҳ кардаанд ашҷор

که از شراب تو اشکوفه کرده‌اند اشجار

Маро чу маст кунӣ зин шаҷар барорам сар

مرا چو مست کنی زین شجر برآرم سر

Ба ханда дил бинмоем ба халқи ҳамчуи анор

به خنده دل بنمایم به خلق همچو انار

Маро чу вақфи хароботи хеши крдстӣ

مرا چو وقف خرابات خویش کردستی

Туам хароб кунӣ ҳам ту бошем меъмор

توام خراب کنی هم تو باشیم معمار

Биор ратли гарон то хамаш кунам паии он

بیار رطل گران تا خمش کنم پی آن

На лоиқаст ки бошад ғуломи ту мксор

نه لایقست که باشد غلام تو مکثار