эй хоҷаи ту оқилона ме бош

ای خواجه تو عاقلانه می‌باش

Чун бе хабарии зи шӯри авбош

چون بی‌خبری ز شور اوباش

Он чеҳра ки рашк фахр фақраст

آن چهره که رشک فخر فقرست

Бо нохуни зишти хеши мхрош

با ناخن زشت خویش مخراش

Он бут ба хаёли дрнгнҷд

آن بت به خیال درنگنجد

Бутҳо ба хаёли хонаи метрааш

بت‌ها به خیال خانه متراش

Ҷумлаи буту бути параст чун ӯст

جمله بت و بت پرست چون اوست

Ғайри кул ва ҷумла чист ҷузи лоаш

غیر کل و جمله چیست جز لاش

Не фаҳм кунанд халқи ин ро

نی فهم کنند خلق این را

Неи дастурӣ ки дами занами фош

نی دستوری که دم زنم فاش

Ин моаш биринҷи аҳўлонст

این ماش برنج احولانست

Вари не на биринҷ ҳасту неи моаш

ور نی نه برنج هست و نی ماش

Поёнҳоро куҷо шиносанд

پایان‌ها را کجا شناسند

Чун пӯшедаст рашки рўҳош

چون پوشیدست رشک روهاش

Гар май дуздии зи зиндагони дузд

گر می‌دزدی ز زندگان دزد

эй дузди кафан ба шаб чу набош

ای دزد کفن به شب چو نباش

Аммо з қазост моти ман мот

اما ز قضاست مات من مات

Ҳам ҳукм қазост ъоши ман ъош

هم حکم قضاست عاش من عاش

Хомаш ки зи шаб хабар надорад

خامش که ز شب خبر ندارد

Он кас ки ба рӯз хӯрд хашхош

آن کس که به روز خورد خشخاش