Ттор агар чаҳ ҷаҳонро хароб кард ба ҷанг

تتار اگر چه جهان را خراب کرد به جنگ

Хароби ганҷ ту дорад чаро шавад дилтанг

خراب گنج تو دارد چرا شود دلتنگ

Ҷаҳони шикаст ва ту ёр шикастагон бошӣ

جهان شکست و تو یار شکستگان باشی

Куҷост масти туро аз чунин харобии нанг

کجاست مست تو را از چنین خرابی ننگ

Фалаки зи мастии амри ту рӯзу шаб дар чарх

فلک ز مستی امر تو روز و شب در چرخ

Замини зи шодии ганҷи ту хираи мондау днг

زمین ز شادی گنج تو خیره مانده و دنگ

Вазифа ту расед ва наёфт роҳи з дар

وظیفه تو رسید و نیافت راه ز در

Зиҳии карам ки зи равзани бкрдиши оўнг

زهی کرم که ز روزن بکردیش آونگ

Шунидаем ки шоҳон ба ҷанг бустонанд

شنیده‌ایم که شاهان به جنگ بستانند

Надидаем ки шоҳон ато диҳанд ба ҷанг

ندیده‌ایم که شاهان عطا دهند به جنگ

зи санги чашма равон кардае ва май гӯйӣ

ز سنگ چشمه روان کرده‌ای و می‌گویی

Биёи атои бустон эй дили фусурда чу санг

بیا عطا بستان ای دل فسرده چو سنگ

Канору бӯсаи рӯмии рхонт май бояд

کنار و بوسه رومی رخانت می‌باید

з рӯй оинаи дил ба ишқи бздои занг

ز رویِ آینهٔ دلْ به عشق بزدا زنگ

Тълқисти аҷаби зангро бад-ӣни рӯмӣ

تعلقیست عجب زنگ را بدین رومی

Тълқист наоне миёни мӯшу паланг

تعلقیست نهانی میان موش و پلنگ

Даҳон бабанд ки то дил даҳона бигушоед

دهان ببند که تا دل دهانه بگشاید

Фрўхўрди ду ҷаҳонро ба як замон чу наҳанг

فروخورد دو جهان را به یک زمان چو نهنگ

Чу мо рӯем раҳи дил ҳазор фарсангаст

چو ما رویم ره دل هزار فرسنگست

Чу хтўтин дил омад куҷо буд фарсанг

چو خطوتین دل آمد کجا بود فرسنگ

Агар на муфаххари табризи шамс дайн ҷӯёст

اگر نه مفخر تبریز شمس دین جویاست

Чаро шавад ғами ишқаши муваккилу сарҳанг

چرا شود غم عشقش موکل و سرهنگ