Омадаам ки сари нуҳуми ишқи туро ба сар барам

آمده‌ام که سر نهم؛ عشق تو را به سر برم

Вари ту бигӯем ки не , неи шиканами шукр барам

ور تو بگوییم که نی؛ نی شکنم؛ شکر برم

Омадаам чу ақлу ҷон аз ҳамаи дидаҳо ниҳон

آمده‌ام چو عقل و جان از همه دیده‌ها نهان

То сӯии ҷону дидагони машъалаи назар барам

تا سوی جان و دیدگان مشعلهٔ نظر برم

Омадаам ки раҳи занам бар сари ганҷи шаҳи занам

آمده‌ام که ره زنم؛ بر سر گنج شَه زنم

Омадаам ки зар барам зар набарам хабар барам

آمده‌ام که زر برم؛ زر نبرم خبر برم

Гар шаканд дили маро ҷон бидиҳам ба дили шикан

گر شکند دل مرا، جان بدهم به دل شکن

Гар зи серуми каллаи баради ман зи миёни камар барам

گر ز سرم کُلَه برد؛ من ز میان کمر برم

ӯст нишаста дар назари ман ба куҷо назар кунам

اوست نشسته در نظر؛ من به کجا نظر کنم؟

ӯст гирифтаи шаҳри дили ман ба куҷои сафар барам

اوست گرفته شهر دل؛ من به کجا سفر برم؟

Онки зи захми тир ӯ кӯҳ шикоф ме кунад

آنک ز زخم تیر او کوه شکاف می‌کند

Пеши кушоди тир ӯ вой агар сипар барам

پیش گشاد تیر او وای اگر سپر برم

Гуфтам офтоброгар бабрии ту тоби худ

گفتم آفتاب را گر ببری تو تاب خود

Тоби туро чу таб кунад гуфт балӣ агар барам

تاب تو را چو تب کند گفت بلی اگر برم

Онки зи тоб рӯй ӯ нури сафо ба дил кашад

آنک ز تاب روی او نور، صفا به دل کشد

Ва онки зи ҷӯии ҳасан ӯ оби сӯии ҷигар барам

و آنک ز جوی حسن او آب سوی جگر برم

Дар ҳаваси хаёл ӯ ҳамчу хаёл гашта ам

در هوس خیال او همچو خیال گشته‌ام

Вази сари рашки ном ӯ номи рухи қамар барам

وز سر رشک نام او، نام رخ قمر برم

Ин ғазалами ҷавоби он бода ки дошт пеши ман

این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من

Гуфт бихӯр наме хурии пеш касе дигар барам

گفت بخور! نمی‌خوری؛ پیش کسی دگر برم