Аз шаҳр ту рафтем туро сайр надидем

از شهر تو رفتیم تو را سیر ندیدیم

Аз шохи дарахти ту чунин хоми Фтидим

از شاخ درخت تو چنین خام فتیدیم

Дар сояи сарви ту мҳо сайри нхФтим

در سایه سرو تو مها سیر نخفتیم

Вази боғи ту аз бими нигаҳбони нчридим

وز باغ تو از بیم نگهبان نچریدیم

Бар тобаи савдоӣ ту гаштем чу моҳӣ

بر تابه سودای تو گشتیم چو ماهی

То сӯхта гаштем валикини нпзидим

تا سوخته گشتیم ولیکن نپزیدیم

Гаштем ба вайрона ба савдоӣ чу ту ганҷ

گشتیم به ویرانه به سودای چو تو گنج

Чун мор ба охир ба так хок хазидем

چون مار به آخر به تک خاک خزیدیم

Чун соя гузаштем ба ҳар покӣу нопок

چون سایه گذشتیم به هر پاکی و ناپاک

Акнӯн ба ту маҳвем на пок ва на палидем

اکنون به تو محویم نه پاک و نه پلیدیم

Моро чу биҷавӣед бар дӯст биҷавӣед

ما را چو بجویید بر دوست بجویید

Каз пӯсти Фноиим ва бар дӯст падедем

کز پوست فناییم و بر دوست پدیدیم

То бар намаку нони ту ангушти здстим

تا بر نمک و نان تو انگشت زدستیم

Дар фурқат ва дар шӯри бас ангушт гузидем

در فرقت و در شور بس انگشت گزیدیم

Чун табл раҳил омаду овози ҷарас ҳо

چون طبل رحیل آمد و آواز جرس‌ها

Мо рахту қумошот бар афлок кашидем

ما رخت و قماشات بر افلاک کشیدیم

Шукраст ки трёқи ту бо мост агар чаҳ

شکر است که تریاق تو با ماست اگر چه

Заҳрӣ ки ҳама халқ чашиданд чашидем

زهری که همه خلق چشیدند چشیدیم

Он дам ки бурӣда шуд аз ин ҷӯии ҷаҳони об

آن دم که بریده شد از این جوی جهان آب

Чун моҳӣ беоб бар ин хоки тпидим

چون ماهی بی‌آب بر این خاک طپیدیم

Чун ҷӯй шуд ин чашми з бе обии он ҷӯй

چون جوی شد این چشم ز بی‌آبی آن جوی

То оқибати амр ба сарчашма раседем

تا عاقبت امر به سرچشمه رسیدیم

Чун сабр фараҷ омад ва бе сабри ҳараҷ буд

چون صبر فرج آمد و بی‌صبر حرج بود

Хомӯш макун нола ки мо сабр гузидем

خاموش مکن ناله که ما صبر گزیدیم