Аз фироқи шамси дайн афтодаам дар тангно

از فراق شمس دین افتاده‌ام در تنگنا

ӯ Масеҳи рӯзгору дарди чашмам бе даво

او مسیح روزگار و درد چشمم بی‌دوا

Гарчи дарди ишқ ӯ худ роҳат ҷон манаст

گرچه درد عشق او خود راحت جان منست

Хӯни ҷонамгар бирезад ӯ буд сад хўнбҳо

خون جانم گر بریزد او بود صد خونبها

Ақли овора шуда дӯш омаду ҳалқаи бузад

عقل آواره شده دوش آمد و حلقه بزد

Ман бигуфтам кист бар дар боз кун дар андро

من بگفتم کیست بر در باز کن در اندرآ

Гуфт охир чун даройади хона то сар оташ аст

گفت آخر چون درآید خانه تا سر آتش است

намебисӯзад ҳар ду оламро зи оташҳои ло

می‌بسوزد هر دو عالم را ز آتش‌های لا

Гуфтамаш ту ғам махӯр пои андарун на мрдўор

گفتمش تو غم مخور پا اندرون نه مردوار

То кунад пакет з ҳастӣ , ҳаст гардии зи аҷтбо

تا کند پاکت ز هستی‌، هست گردی ز اجتبا

Оқибат бинӣ макун то оқибати бинии шӯй

عاقبت‌بینی مکن تا عاقبت‌بینی شوی

То чу шер ҳақ бошӣ дар шуҷоати лоФтӣ

تا چو شیر حق باشی در شجاعت لافتی

То бибинӣ ҳастӣ ?ут чун аз адами сари барзанад

تا ببینی هستی‌ات چون از عدم سر برزند

Рӯҳи мутлақи комкору шаҳсавори ҳилли ?утӣ

روح مطلق کامکار و شهسوار هل اتی

Ҷумлаи ишқу ҷумлаи лутфу ҷумлаи қудрат ҷумла дид

جمله عشق و جمله لطف و جمله قدرت جمله دید

Гашта дар ҳастӣ шаҳид ва дар адам ӯ Муртазо

گشته در هستی شهید و در عدم او مرتضی

Он адами номӣ ки ҳастӣ мавҷ ҳо дорад аз ӯ

آن عدم نامی که هستی موج‌ها دارد از او

Каз наҳифу мавҷ ӯ гардон шуд сад Асия

کز نهیب و موج او گردان شد صد آسیا

Андари он мавҷи андроиӣ чун бпрсндт аз ин

اندر آن موج اندرآیی چون بپرسندت از این

Ту бигӯе суфем сӯфӣ бихонад момзӣ

تو بگویی صوفیم صوفی بخواند مامضی

Аз миёни шамъи бинии брФрўзди шамъи ту

از میان شمع بینی برفروزد شمع تو

Нури шамъати андромизд ба нури авлиё

نور شمعت اندرآمیزد به نور اولیا

Мари туро ҷое баради он мавҷи дарё дар фано

مر تو را جایی برد آن موج دریا در فنا

Дррбоиди ҷонатро ӯ аз сазоу носазо

دررباید جانت را او از سزا و ناسزا

Лек аз осеби ҷонати вази сафои синаи ?ут

لیک از آسیب جانت وز صفای سینه‌ات

Бе ту дода боғ ҳастиро басӣ нашаву намо

بی تو داده باغ هستی را بسی نشو و نما

Дар ҷаҳон маҳв бошӣ ҳаст мутлақи Комрон

در جهان محو باشی هست مطلق کامران

Дар ҳарим маҳв бошӣ пешвоу муқтадо

در حریم محو باشی پیشوا و مقتدا

Дидаҳои кун дар рӯят наёрад бингаред

دیده‌های کون در رویت نیارد بنگرید

То ки наҷаҳд дидааш аз шаъшааи он кибриё

تا که نجهد دیده‌اش از شعشعه آن کبریا

Ногаҳони гардии бхизд зон сӯии маҳви фано

ناگهان گردی بخیزد زان سوی محو فنا

Ки туро ваҳмии набӯда зон тариқи моваро

که تو را وهمی نبوده زان طریق ماورا

Шуълаҳои нури бинӣ аз миёни гирдҳо

شعله‌های نور بینی از میان گردها

Маҳв гардад нури ту аз партави он шуъла ҳо

محو گردد نور تو از پرتو آن شعله‌ها

Зу Фрўои ту зи тахту саҷда Эй кун зонк ҳаст

زو فروآ تو ز تخت و سجده‌ای کن زانک هست

Он шуъоъи шамси дайни шаҳриёри асФё

آن شعاع شمس دین شهریار اصفیا

Вар касе мункир шавад андари ҷабин ӯ нигар

ور کسی منکر شود اندر جبین او نگر

То бибинӣ доғи фиръавнӣ бар он ҷои қади тғӣ

تا ببینی داغ فرعونی بر آن جا قد طغی

То наёрад саҷдае бар хоки табризи сафо

تا نیارد سجده‌ای بر خاک تبریز صفا

Кам нагардад аз ҷабинаши доғи нафрини худо

کم نگردد از جبینش داغ نفرین خدا