Ба худоӣ ки дар азал бӯда сет

به خدایی که در ازل بوده‌ست

Ҳӣу доноу қодиру қиўм

حی و دانا و قادر و قیوم

Нур ӯ шамъҳои ишқ фурухт

نور او شمع‌های عشق فروخت

То бишуд сад ҳазор сари маълум

تا بشد صد هزار سر معلوم

Аз яке ҳукм ӯ ҷаҳон пар шуд

از یکی حکم او جهان پر شد

Ошиқу ишқу ҳокиму маҳкӯм

عاشق و عشق و حاکم و محکوم

Дар тилисмоти шамси табризӣ

در طلسمات شمس تبریزی

Гашти ганҷи аҷоибаши мактум

گشت گنج عجایبش مکتوم

Ки аз он дам ки ту сафар кардӣ

که از آن دم که تو سفر کردی

Аз ҳаловати ҷудои шудем чу мум

از حلاوت جدا شدیم چو موم

Ҳамаи шаби ҳамчу шамъ ме сӯзем

همه شب همچو شمع می سوزیم

зи оташаши ҷуфти вази ангабини маҳрӯм

ز آتشش جفت وز انگبین محروم

Дар фироқи ҷамол ӯ мо ро

در فراق جمال او ما را

Ҷисми вайрону ҷон дар ӯ чун бум

جسم ویران و جان در او چون بوم

Он Аннанро бад-ӣн тараф бартоб

آن عنان را بدین طرف برتاب

Зафт кун пели айшро хартум

زفت کن پیل عیش را خرطوم

Беҳузурат самоъ нест ҳалол

بی‌حضورت سماع نیست حلال

Ҳамчуи шайтони тараб шудаи марҳӯм

همچو شیطان طرب شده مرحوم

Як ғазал бе ту ҳеҷ гуфта нашуд

یک غزل بی‌تو هیچ گفته نشد

То расед он мушаррафаи мафҳум

تا رسید آن مشرفه مفهوم

Бас ба завқи самоъи номаи ту

بس به ذوق سماع نامه تو

Ғазалии панҷ шаш бишуд манзум

غزلی پنج شش بشد منظوم

Шоми мо аз ту субҳи равшани бод

شام ما از تو صبح روشن باد

эй ба ту фахри шому армну рӯм

ای به تو فخر شام و ارمن و روم