Ишқ ту оварад қадаҳи пари зи балои дили ман

عشق تو آورد قدح پر ز بلای دل من

Гуфтам май менахӯрам гуфт барои дили ман

گفتم می می نخورم گفت برای دل من

Дод май маърифаташ бо ту бигӯям сифаташ

داد می معرفتش با تو بگویم صفتش

Талху гўорндаҳу хуши ҳамчуи вафои дили ман

تلخ و گوارنده و خوش همچو وفای دل من

Аз тарафии рӯҳ амин омад ва мо масти чунин

از طرفی روح امین آمد و ما مست چنین

Пеши давидам ки бибин кору киёии дили ман

پیش دویدم که ببین کار و کیای دل من

Гуфт ки эй сари худо рӯй ба ҳар кас манимо

گفت که ای سر خدا روی به هر کس منما

Шукр худо карду санои баҳри лақои дили ман

شکر خدا کرد و ثنا بهر لقای دل من

Гуфтам худ он нашавад ишқи ту пинҳон нашавад

گفتم خود آن نشود عشق تو پنهان نشود

Чист ки он парда шавад пеши сафои дили ман

چیست که آن پرده شود پیش صفای دل من

Ишқ чу хӯн хора шавад рустам бечора шавад

عشق چو خون خواره شود رستم بیچاره شود

Кӯҳи аҳад пора шавад оҳ чаҳ ҷои дили ман

کوه احد پاره شود آه چه جای دل من

Шоди дамии кони шаҳ ман ояд дар харгаҳи ман

شاد دمی کان شه من آید در خرگه من

Бози кушояд ба карами банди қабои дили ман

باز گشاید به کرم بند قبای دل من

Гуяд ки афсурда шудӣ бе ман ва пажмурда шудӣ

گوید که افسرده شدی بی‌من و پژمرده شدی

Пештари о то бузанд бар ту ҳавои дили ман

پیشتر آ تا بزند بر تو هوای دل من

Гӯям кони лутфи ту кӯи бандаи худро ту биҷӯ

گویم کان لطف تو کو بنده خود را تو بجو

Кист ки донад ҷузи ту банду гушои дили ман

کیست که داند جز تو بند و گشای دل من

Гуяд неи тозаи шӯй беҳаду андозаи шӯй

گوید نی تازه شوی بی‌حد و اندازه شوی

Тозатар аз наргису гули пеши сабои дили ман

تازه‌تر از نرگس و گل پیش صبای دل من

Гӯям Эй дода давои лоиқ ҳар ранҷу ъно

گویم ای داده دوا لایق هر رنج و عنا

Нест марои ҷузи ту даво эй ту давои дили ман

نیست مرا جز تو دوا ای تو دوای دل من

Мива ҳар шох ва шаҷар ҳаст гўои дил ӯ

میوه هر شاخ و شجر هست گوای دل او

Рӯй чу зари ашк чу дар ҳаст гўои дили ман

روی چو زر اشک چو در هست گوای دل من

Хониш
ғзл шморҳ 1814 — мҳсн лӣлҳ квҳӣ
ғзл шморҳ 1814 — ъндлӣб
ғзл шморҳ 1814 — фотмҳ зндӣ