Чаҳ донеи ту хроботӣ ки ҳаст аз шаш ҷиҳати берун

چه دانی تو خراباتی که هست از شش جهت بیرون

Харобот қадимаст он ва ту нави омада акнӯн

خرابات قدیم است آن و تو نو آمده اکنون

Набошад мурғи худбинро ба боғи бихўдони парво

نباشد مرغ خودبین را به باغ بیخودان پروا

Нашуд маҷнӯни он Лайлӣ ба ҷузи Лайлии сад маҷнӯн

نشد مجنون آن لیلی به جز لیلی صد مجنون

Ҳазорон маҷлисаст он сӯ ва ин маҷлис аз он сӯтар

هزاران مجلس است آن سو و این مجلس از آن سوتر

Ки ин бечунтараст андари миёни олам бе чун

که این بی‌چونتر است اندر میان عالم بی‌چون

Бибин ҷонҳои он шерон дар он бешаи зи аҷали ларзон

ببین جان‌های آن شیران در آن بیشه ز اجل لرزان

Каз он шери аҷал шерон намемезанад алои хӯн

کز آن شیر اجل شیران نمی‌میزند الا خون

Басии симурғи раббонӣ ки тасбеҳаш аноолҳқ шуд

بسی سیمرغ ربانی که تسبیحش اناالحق شد

Бисӯзад пару бол ӯ агар як пар занад он сўн

بسوزد پر و بال او اگر یک پر زند آن سون

Вазиру ҳоҷибу Маҳмӯди Аёзиро шудаи чокар

وزیر و حاجب و محمود ایازی را شده چاکر

Ки он ҷои кӯ қадам дорад буд сарҳои мардони дун

که آن جا کو قدم دارد بود سرهای مردان دون

Ту маъзӯрӣ дар инкорат ки он ҷо мешавад ҳайрон

تو معذوری در انکارت که آن جا می شود حیران

Ҷунайду шайхи бастомии шқиқу крхӣу золнўн

جنید و شیخ بسطامی شقیق و کرخی و ذالنون

Азиро роҳ натавон баради сӯии офтоб эй ҷон

ازیرا راه نتوان برد سوی آفتاب ای جان

Магари кони офтоб аз худ барояд сӯии ин ҳомӯн

مگر کان آفتاب از خود برآید سوی این هامون

Магари ҳам лутфи шамси аддӣн табризят барраанд

مگر هم لطف شمس الدین تبریزیت برهاند

Вагар неи ин ғазал мехон ва бар худ май дами ин афсун

وگر نی این غزل می خوان و بر خود می دم این افسون