Бидиҳ он марди туршро қадаҳӣ эй шаҳи ширин

بده آن مرد ترش را قدحی ای شه شیرین

Сидқоти ту равонаст ба ҳар бевау мискин

صدقات تو روان است به هر بیوه و مسکین

Сидқоти ту латифаст тавон хӯрд ду сад ман

صدقات تو لطیف است توان خورد دو صد من

Ки надонад лаби боло ва наҷунбад лаби зерин

که نداند لب بالا و نجنبد لب زیرین

Ҳиллае боғ нагӯйӣ ба чаҳ лаб бода кашидӣ

هله ای باغ نگویی به چه لب باده کشیدی

Магар ашкўФаҳ бигӯед пинҳон бо гулу насрин

مگر اشکوفه بگوید پنهان با گل و نسرین

Чаҳ шаробаст каз он бӯи гултар оҳӯӣ ноф аст

چه شراب است کز آن بو گل‌تر آهوی ناف است

Ба зимистон на ки дидӣ ҳамаро чун саги гургин

به زمستان نه که دیدی همه را چون سگ گرگین

Ҳилла то ҷамъ расӣдан бидиҳ он май ба кафи ман

هله تا جمع رسیدن بده آن می به کف من

Пас ман Зуҳра банушад қадаҳ аз соиди парвин

پس من زهره بنوشد قدح از ساعد پروین

Вагар он маст наад сар ки рибоед зи ту соғар

وگر آن مست نهد سر که رباید ز تو ساغر

Мада ӯро ту марои даҳ ки манам бар дар таҳсин

مده او را تو مرا ده که منم بر در تحسین

Чаҳ кунад бодаи ҳақро ҷигари ботили фонӣ

چه کند باده حق را جگر باطل فانی

Чаҳ шиносади маи ҷонро назару ғамзаи анин

چه شناسد مه جان را نظر و غمزه عنین

Ҳунару зар чу фузун шуд хатару хавф кунун шуд

هنر و زر چو فزون شد خطر و خوف کنون شد

Маликонро таб ларзаст ва ҳарираст ниҳолин

ملکان را تب لرز است و حریر است نهالین

Чу ма тавба даромад маи тавба шикан омад

چو مه توبه درآمد مه توبه شکن آمد

Шиканаши бод ҳамеша ту бигӯ низ ки омин

شکنش باد همیشه تو بگو نیز که آمین