эй ба инкори сӯии мо нигарон

ای به انکار سوی ما نگران

Ман ним бо ту дўдл чун дгарон

من نی ام با تو دودل چون دگران

Сухани талх чаҳ май андешӣ

سخن تلخ چه می‌اندیشی

эй ту сармояи ҷумлаи шукрон

ای تو سرمایه جمله شکران

Бар дил сӯхтаам обии зан

بر دل سوخته‌ام آبی زن

Ки тӯии дилбари пурхӯни ҷгарон

که تویی دلبر پرخون جگران

зи ғамами ҳамчуи камон тир мазан

ز غمم همچو کمان تیر مزن

Чаҳ зании тири сӯй бе сипарон

چه زنی تیر سوی بی‌سپران

Бо гул аз ту гила ҳо ме кардам

با گل از تو گله‌ها می‌کردم

Гуфт ман ҳам з ваем ҷома дарон

گفت من هم ز وی ام جامه دران

Гуфт наргис ки з ман пресс ӯ ро

گفت نرگس که ز من پرس او را

Ки манам бандаи соҳиби назарон

که منم بنده صاحب نظران

Ки чу ман ҷумлаи чаман сӯхта анд

که چو من جمله چمن سوخته‌اند

зи оташ ӯ зи карон то ба карон

ز آتش او ز کران تا به کران

Мау хуршеди зи ишқи рух ӯ

مه و خورشید ز عشق رخ او

Андари ин чархи зи зеру зиброн

اندر این چرخ ز زیر و زبران

Баҳр дар ҷӯш аз ин оташи тез

بحر در جوش از این آتش تیز

Чарх хам дода аз ин бори гарон

چرخ خم داده از این بار گران

Кӯҳи бастаи сети камари хизмат ро

کوه بسته‌ست کمر خدمت را

Ки шуморяши зи бастаи камарон

که شماریش ز بسته کمران

Бонги арвоҳ ба ман ме ояд

بانگ ارواح به من می‌آید

Ки бигӯ ҳолати ин бе суварон

که بگو حالت این بی‌صوران

Бо кӣ гӯям ба ҷаҳони муҳаррами кӯ

با که گویم به جهان محرم کو

Чаҳ хабар гӯям бо бе хабарон

چه خبر گویم با بی‌خبران

Зоҳири баҳр буд ҷои хасон

ظاهر بحر بود جای خسان

Ботини баҳри мақоми гуҳарон

باطن بحر مقام گهران

Зоҳиру ботини ман хоки хасӣ

ظاهر و باطن من خاک خسی

Кӯ бар ин баҳр буд раҳи гузарон

کو بر این بحر بود ره گذران

Ғазал бесар ва бе поёни байн

غزل بی‌سر و بی‌پایان بین

Ки зи поёни барадат то ба сарон

که ز پایان بردت تا به سران