Аз ҷиҳати раҳ задани роҳи дароради маро

از جهت ره زدن راه درآرد مرا

То ба кафи раҳзанони бозспорди маро

تا به کف رهزنان بازسپارد مرا

Онк занад ҳар дамии роҳи ду сад қофила

آنک زند هر دمی راه دو صد قافله

Ман чаҳ занами пеш ӯ ӯ ба чаҳ оради маро

من چه زنم پیش او او به چه آرد مرا

Ман сару по гум кунам дили зи ҷаҳони бркнм

من سر و پا گم کنم دل ز جهان برکنم

Гар нафасӣ ӯ ба лутфи сари бнхорди маро

گر نفسی او به لطف سر بنخارد مرا

ӯ раҳ хуш мезанад рақс бар он ме кунам

او ره خوش می‌زند رقص بر آن می‌کنم

Ҳар дами бозии нави ишқи براردи маро

هر دم بازی نو عشق برآرد مرا

Гуҳ ба фусӯс ӯ маро гуяд кунҷӣ нишин

گه به فسوس او مرا گوید کنجی نشین

Чунк нишинам ба кунҷи худ ба дароради маро

چونک نشینم به کنج خود به درآرد مرا

зи аввали имрӯзам ӯ мебиппаранд чу боз

ز اول امروزم او می‌بپراند چو باز

То ки чаҳ гирад ба ман бар кӣ гуморд маро

تا که چه گیرد به من بر کی گمارد مرا

Ҳиммати ман ҳамчуи раъди нуктаи ман ҳамчуи абр

همت من همچو رعد نکته من همچو ابر

Қатра чакад зи абри ман чун бифишоради маро

قطره چکد ز ابر من چون بفشارد مرا

Абри ман аз бомдод дорад аз он баҳр дод

ابر من از بامداد دارد از آن بحر داد

То ки зи раъду зи бод бар кӣ баборади маро

تا که ز رعد و ز باد بر کی ببارد مرا

Чунк баборади маро ёва надорад маро

چونک ببارد مرا یاوه ندارد مرا

Дар кафи сад гавани наботи бозгзорди маро

در کف صد گون نبات بازگذارد مرا