эй ки
Ба ҳангоми дарди роҳати ҷонии маро
ای که به هنگامِ درد راحتِ جانی مرا
Ваии
Ки ба талхии фақри ганҷи равонии маро
وِی که به تلخیِ فقر گنجِ روانی مرا
Ончии
Набарда сети ваҳми ақли надидаи сету фаҳм
آنچه نبردهست وهم عقل ندیدهست و فهم
Аз ту
Ба ҷонам расед қибла аз онии маро
از تو به جانم رسید قبله از آنی مرا
Аз карамати ман ба ноз менагарм дар бақо
از کرمت من به ناز مینگرم در بقا
Кӣ бФрибди шҳо давлати фонии маро ?
کی بفریبد شها دولت فانی مرا؟
Нғмти онкас ки ӯ мужда ӣ ту оварад
نَغمَت آنکس که او مژدهی تو آورَد
Гарчи
Ба хобӣ буд ба зи ағонии маро
گرچه به خوابی بوَد به ز اَغانی مرا
Дар ркъот намоз ҳаст хаёли ту шаҳ !
در رکعات نماز هست خیال تو شه!
Воҷиб ва
Лозим чунонк сабъи мсонии маро
واجب و لازم چنانک سَبع مَثانی مرا
Дар гунаҳи кофарони раҳму шафоати ту рост
در گنه کافران رحم و شفاعت تو راست
Меҳтарии
Ва сарварӣ ! санги дилонеи маро
مهتری و سروری! سنگدلانی مرا
Гар карами лоязол арза кунад малик ҳо
گر کرم لایزال عرضه کند مُلکها
Пеш наад
Ҷумлае канз наоне маро
پیش نهد جملهای کنز نهانی مرا
Саҷдаи
Кунам ман зи ҷон рӯй нуҳуми ман ба хок
سجده کنم من ز جان روی نهم من به خاک
Гӯям аз инҳо ҳамаи ишқи фулонии маро
گویم از اینها همه عشق فلانی مرا
Умри абади пеш ман ҳаст замони висол
عمر ابد پیش من هست زمان وصال
Зонк нагунҷад дар ӯ ҳеҷ замонии маро
زانک نگنجد در او هیچ زمانی مرا
Умр , ӯоне сети
Ва васл , шарбати софӣ дар он
عمر، اَوانیست و وصل، شربت صافی در آن
Бе ту
Чаҳ кор оядам ранҷ ӯоне маро ?
بی تو چه کار آیدم رنج اَوانی مرا ؟
Бист
Ҳазор орзӯ , буд марои пеш аз ин
بیست هزار آرزو، بود مرا پیش از این
Дар ҳавасаши
Худ намонад ҳеҷамоне маро
در هوسش خود نماند هیچ امانی مرا
Аз мадади лутф ӯ эмини гаштам аз онк
از مدد لطف او ایمن گشتم از آنک
Гуяд
Султони ғайб : « лсттароне » маро
گوید سلطان غیب: «لَستَ تَرانی» مرا
Гавҳар маънӣ ӯст пар шудаи ҷону дилам
گوهر معنی اوست پر شده جان و دلم
ӯст
Агар гуфт нест солису сонии маро
اوست اگر گفت نیست ثالث و ثانی مرا
Рафт
Висолаш ба рӯҳ ҷисм накард илтифот
رفت وصالش به روح جسم نکرد التفات
Гарчи
Муҷарради зи тани гашти аёнии маро
گرچه مجرد ز تن گشت عیانی مرا
Пери
Шудам аз ғамаш лек чу табриз ро
پیر شدم از غمش لیک چو تبریز را
Номи барии бозгашти ҷумлаи ҷавонии маро
نام بری بازگشت جمله جوانی مرا