Чанд бӯсаи вазифа таъйин кун

چند بوسه وظیفه تعیین کن

Ба шикархандаем ширин кун

به شکرخنده‌ایم شیرین کن

Он дилатро худоӣ нарм кунод

آن دلت را خدای نرم کناد

Ин дуоӣ хушаст омин кун

این دعای خوش است آمین کن

Магари инро ба хоб хоҳам дид

مگر این را به خواب خواهم دید

Ман бхсбми канор болин кун

من بخسبم کنار بالین کن

эй фусуни аҷали фироқи лабат

ای فسون اجل فراق لبت

Рӯи фусуни Масеҳ ойин кун

رو فسون مسیح آیین کن

Арсаи чарх бе ту танг омад

عرصه چرخ بی‌تو تنگ آمد

Ҳин барроқи висолро зин кун

هین براق وصال را زین کن

Ҳасан дорӣ вафост лоиқи ҳасан

حسن داری وفاست لایق حسن

Ҳасанро бо вафои ту кобӣн кун

حسن را با وفا تو کابین کن

Чун бимиранд раҳм хоҳӣ кард

چون بمیرند رحم خواهی کرد

Онч охир кунӣ ту пешин кун

آنچ آخر کنی تو پیشین کن

Ҳоҷён мондаанд аз раҳи ҳаҷ

حاجیان مانده‌اند از ره حج

Доруии уштурон гургин кун

داروی اشتران گرگین کن

То ба каъбаи висол ту барисанд

تا به کعبه وصال تو برسند

Чораи обу зод ва харҷин кун

چاره آب و زاد و خرجین کن

эй ду чашми ҷаҳон ба ту равшан

ای دو چشم جهان به تو روشن

Ин ҷаҳонро ту он ҷаҳон байн кун

این جهان را تو آن جهان بین کن

Аз таҷаллии офтоби рахт

از تجلی آفتاب رخت

Чашму дилро чу тавр синин кун

چشم و دل را چو طور سینین کن

Бас кунам шуд зи ҳади густохӣ

بس کنم شد ز حد گستاخی

Ман кӣ бошам ки гӯямат ин кун

من کی باشم که گویمت این کن

Гар набӯд ин сухани зи ман лоиқ

گر نبود این سخن ز من لایق

Ончи он лоиқаст талқин кун

آنچ آن لایق است تلقین کن

Шамси табриз бар уфуқи бхром

شمس تبریز بر افق بخرام

Гӯи шимоли ҳилол ва парвин кун

گو شمال هلال و پروین کن