Ҷони манӣ ҷони манӣ ҷони ман

جان منی، جان منی، جان من

Он манӣ он манӣ он ман

آن منی، آن منی، آن من

Шоҳи манӣ лоиқи савдои ман

شاه منی، لایق سودای من

Қанди манӣ лоиқи дандони ман

قند منی، لایق دندان من

Нур манӣ бош дар ин чашми ман

نور منی، باش در این چشمِ من

Чашми ману чашмаи ҳайвони ман

چشم من و چشمهٔ حیوان من

Гул чу туро дид ба сӯсан бигуфт

گل چو تو را دید، به سوسن بگفت

Сарв ман омад ба гулистони ман

«سرو من آمد به گلستان من»

Аз ду парокандаи ту чунӣ бигӯ

از دو پراکنده، تو چونی؟ بگو

Зулфи ту ҳоли парешони ман

زلف تو و حال پریشان من

эй расани зулфи ту побанди ман

ای رسنِ زلفِ تو پابند من

Чоҳи занхдони ту зиндони ман

چاه زنخدان تو زندان من

Даст фишон масти куҷо май рӯй

دست‌فشان، مست، کجا می‌روی؟

Пеши ман о эй гули хандони ман

پیش من آ، ای گل خندان من!