намегуфтӣ марои рӯзӣ ки моро ёри ғории ту
نمیگفتی مرا روزی که ما را یار غاری تو
Даруни боғи ишқи мо дарахти пойдории ту
درون باغ عشق ما درخت پایداری تو
Аё шери худо охир бифармудӣ ба сайди андар
ایا شیر خدا آخر بفرمودی به صید اندر
Ки хаи мари оҳӯии моро чу оҳӯи хуши шикории ту
که خه مر آهوی ما را چو آهو خوش شکاری تو
Шукуфта доштӣ чун гули дилу ҷонами длоромо
شکفته داشتی چون گل دل و جانم دلاراما
Кунунам худ наме гӯйӣ каз он гулзори хории ту
کنونم خود نمیگویی کز آن گلزار خاری تو
зи нозӣ каз ту дар сари бад тиҳӣ кард аз димоғами ғам
ز نازی کز تو در سر بد تهی کرد از دماغم غم
Марои зинҳор аз ҳиҷрат ки бас бе зинҳорӣ ту
مرا زنهار از هجرت که بس بیزینهاری تو
Чу фатво дод ишқи ту ба хӯн ман наме донам
چو فتوی داد عشق تو به خون من نمیدانم
Чаҳ ҷавҳардори теғии ту чаҳ сангини дили нигории ту
چه جوهردار تیغی تو چه سنگین دل نگاری تو
Аё аўмид дар дастами Асои Мӯсавӣ будӣ
ایا اومید در دستم عصای موسوی بودی
зи ҳиҷрон чу фиръавнаш кунун ҷон дар чу Марии ту
ز هجران چو فرعونش کنون جان در چو ماری تو
Чу аз афлоки нӯронии висол шоҳ афтодӣ
چو از افلاک نورانی وصال شاه افتادی
Чу одами андари ин пастӣ дар ин иқлӣми нораии ту
چو آدم اندر این پستی در این اقلیم ناری تو
Канори васли дрбўдии яке чанде ту эй дида
کنار وصل دربودی یکی چندی تو ای دیده
Канор аз ашк пар кун ту чу аз шаҳи барканории ту
کنار از اشک پر کن تو چو از شه برکناری تو
Ало эй мӯи сияҳи пӯшӣ ба ҳангоми тараби вонгаҳ
الا ای مو سیه پوشی به هنگام طرب وآنگه
Сипедат ҷома бошад чун дар ин ғами сӯгвории ту
سپیدت جامه باشد چون در این غم سوگواری تو
Ба назму насри узри ман смр шуд дар ҷаҳон акнӯн
به نظم و نثر عذر من سمر شد در جهان اکنون
Ки як узрами нпзрФтӣ чигуна хуши изории ту
که یک عذرم نپذرفتی چگونه خوش عذاری تو
Ту эй ҷони санги хорое ки аз оби ҳаёт ӯ
تو ای جان سنگ خارایی که از آب حیات او
Ҷудои гаштӣу маҳрӯмии вонгаҳи барқарории ту
جدا گشتی و محرومی وآنگه برقراری تو
Рмидстӣ аз ин қолаби валикини ълқаҳ эй дорӣ
رمیدستی از این قالب ولیکن علقهای داری
Каз он баҳри карам дар гӯш дар шоҳвории ту
کز آن بحر کرم در گوش در شاهواری تو
Дар ин аўмиди пажмурдаи бпжмрдӣ чу боғ аз дай
در این اومید پژمرده بپژمردی چو باغ از دی
з дай бигузар сабки брпр ки неи ҷони баҳории ту
ز دی بگذر سبک برپر که نی جان بهاری تو
Бухорои ҷаҳони ҷон ки маъдангоҳи илм он аст
بخارای جهان جان که معدنگاه علم آن است
Сафар кун ҷони боиззат ки неи ҷони бухории ту
سفر کن جان باعزت که نی جان بخاری تو
Мазан фоли бадӣ зеро ба фоли саъд васл ояд
مزن فال بدی زیرا به فال سعد وصل آید
Магӯ даврами зи шоҳи худ ки неки андари ҷавории ту
مگو دورم ز شاه خود که نیک اندر جواری تو
Чу донистӣ ки девона шудӣ ақласт ин дониш
چو دانستی که دیوانه شدی عقل است این دانش
Чу май доне ки ту мастии пас акнӯн ҳушёрии ту
چو میدانی که تو مستی پس اکنون هشیاری تو
Ҳазорон шукри он шаҳро ки фарзини банд ӯ гаштӣ
هزاران شکر آن شه را که فرزین بند او گشتی
Ҳазорон миннати он майро ки аз вай дар хумории ту
هزاران منت آن می را که از وی در خماری تو
Ҳамаи фахру ҳамаи давлат барои шоҳ май зебад
همه فخر و همه دولت برای شاه میزیبد
Чаро дар қайди фахрии ту чаро дарбанди ории ту
چرا در قید فخری تو چرا دربند عاری تو
Фироқи ман шудаи фарбеҳи зи хӯни ту ки хӯрд эй дил
فراق من شده فربه ز خون تو که خورد ای دل
Чаро қурбон шудӣ эй дил чу шишоки нзории ту
چرا قربان شدی ای دل چو شیشاک نزاری تو
Чу срноиии ту на чашм аз барои интизори лаб
چو سرنایی تو نه چشم از برای انتظار لب
Чу он лабро наме бинӣ дар он парда чаҳ зории ту
چو آن لب را نمیبینی در آن پرده چه زاری تو
Чу даф аз зарбати ҳиҷрат чу чанбари гашти пушти ман
چو دف از ضربت هجرت چو چنبر گشت پشت من
Чаро бар дасти ин дили ҳам мисоли дафи надории ту
چرا بر دست این دل هم مثال دف نداری تو
Ҳазорон миннатат бар ҷони зи ишқи шоҳи шамси аддӣн
هزاران منتت بر جان ز عشق شاه شمس الدین
Ту бодии риши дркрдаҳ ки яъне ҳақи гузории ту
تو بادی ریش درکرده که یعنی حق گزاری تو
Ало эй шоҳи табризам дар ин дарёии хӯни резам
الا ای شاه تبریزم در این دریای خون ریزم
Чаҳ бошадгар чу Мӯсои гирд аз дарёи барории ту
چه باشد گر چو موسی گرد از دریا برآری تو
Аё хӯбӣу лутфи шаҳи шимурдами рмзкӣ аз ту
ایا خوبی و لطف شه شمردم رمزکی از تو
Шумурдан аз куҷои тонам ки беҳаду шумории ту
شمردن از کجا تانم که بیحد و شماری تو