Худовандо чу ту соҳиби қирони кӯ
خداوندا چو تو صاحب قران کو
Баробар бо макони ту макони кӯ
برابر با مکان تو مکان کو
Замони муҳтоҷу мискин ту бошад
زمان محتاج و مسکین تو باشد
Туро ҳоҷат ба даврону замони кӯ
تو را حاجت به دوران و زمان کو
Касе кӯ гуфт дидам шамси дайн ро
کسی کو گفت دیدم شمس دین را
Саволаш кун ки роҳи осмони кӯ
سؤالش کن که راه آسمان کو
Дар он дарёи Марв бе амри дарё
در آن دریا مرو بیامر دریا
Наме тарсӣ барои ту змони кӯ
نمیترسی برای تو ضمان کو
Магар бе қасди уфтии кӯ Карим аст
مگر بیقصد افتی کو کریم است
Хтокнро зи афв ӯ ғамони кӯ
خطاکن را ز عفو او غمان کو
Чу саҷда кард ойӣнаи мар ӯ ро
چو سجده کرد آیینه مر او را
Бар он ойӣнаи зангори гумони кӯ
بر آن آیینه زنگار گمان کو
Ҳамӯ тираст ҳамӯи аспри ҳамӯи қавс
همو تیر است همو اسپر همو قوس
Чаҳ гуфтам он тарафи тиру камони кӯ
چه گفتم آن طرف تیر و کمان کو
Ҳар он ҷисмӣ ки аз лутфаш назар ёфт
هر آن جسمی که از لطفش نظر یافت
Назираш дар вилоятҳои ҷони кӯ
نظیرش در ولایتهای جان کو
Биҷуз аз рӯй аҷзу фақру таслим
بجز از روی عجز و فقر و تسلیم
Ббрдаҳи сар аз ӯ аз инсу ҷони кӯ
ببرده سر از او از انس و جان کو
зи ғайрат ҳақ шуд ҳорс вагар не
ز غیرت حق شدش حارس و گر نی
Мар ӯро аз кӣ бимаст посбони кӯ
مر او را از که بیم است پاسبان کو
Ба пешонии ҷонҳо доғи меҳраш
به پیشانیّ ِ جانها داغ مهرش
Касе бе доғи меҳраш дар қирони кӯ
کسی بیداغ مهرش در قران کو
Ба навбатгоҳ ӯ байн саф кашида
به نوبتگاه او بین صف کشیده
Ба хизматгар ҳамеи ҷӯии маони кӯ
به خدمت گر همیجویی مهان کو
Набошад хандаи ҷуз аз заъфаронаш
نباشد خنده جز از زعفرانش
Биҷуз аз ишқи рӯйиши шодмони кӯ
بجز از عشق رویش شادمان کو
Биҷуз аз ҳиҷри он махдуми ҷонӣ
بجز از هجر آن مخدوم جانی
Дилу ҷонро ба олами андҳони кӯ
دل و جان را به عالم اندهان کو
Худованди шамси дайн аз баҳри аллоҳ
خداوند شمس دین از بهر الله
Ки лоиқ дар саноӣ ӯ даҳони кӯ
که لایق در ثنای او دهان کو
Забону ҷони ман бо васл ӯ рафт
زبان و جان من با وصل او رفت
Ба шарҳи хоки табризами забони кӯ
به شرح خاک تبریزم زبان کو
Ҳама кон ҳаст муҳтоҷи харидор
همه کان هست محتاج خریدار
Бидон ҳад бе ниёзии ҳеҷ кони кӯ
بدان حد بینیازی هیچ کان کو