Ҷисму ҷон бо худ нахоҳам хонаи хумори кӯ

جسم و جان با خود نخواهم خانه خمار کو

Лоиқи ин куфри нодир дар ҷаҳони зуннори кӯ

لایق این کفر نادر در جهان زنار کو

Ҳар замон чун маст гардад аз насими хамри ҷон

هر زمان چون مست گردد از نسیم خمر جان

То дар хмхонаҳ метозад валикини бори кӯ

تا در خمخانه می‌تازد ولیکن بار کو

Сӯй бе гӯшии самоъ чанг меояд валек

سوی بی‌گوشی سماع چنگ می‌آید ولیک

Чанг ҷононаст онро чӯб ё аўтори кӯ

چنگ جانان است آن را چوب یا اوتار کو

Чунк ӯ бетан шавад пас халъат ҷон оваранд

چونک او بی‌تن شود پس خلعت جان آورند

Кандар ӯ дастони ҳоик ё ки пуду тори кӯ

کاندر او دستان حایک یا که پود و تار کو

Кибри ошиқ буи кун кони худ ба маънӣ хоке аст

کبر عاشق بوی کن کان خود به معنی خاکیی است

Дар чунон дарёи такаббур ё ки нангу ори кӯ

در چنان دریا تکبر یا که ننگ و عار کو

Чун машомат бргшоид оядат аз ғори ишқ

چون مشامت برگشاید آیدت از غار عشق

Турфаи бӯеи пас дуӣ ҳар сӯ ки охири ғори кӯ

طرفه بویی پس دوی هر سو که آخر غار کو

Ранг берангӣаст аз рухсори ошиқи он сафо

رنگ بی‌رنگی است از رخسار عاشق آن صفا

Он вафо ва он сафоу лутфи хуши рухсори кӯ

آن وفا و آن صفا و لطف خوش رخسار کو

Омадат муждаи зи умри сармадии пас ҳамди кӯ

آمدت مژده ز عمر سرمدی پس حمد کو

Кандар он умрати ғами имсолу ёди пори кӯ

کاندر آن عمرت غم امسال و یاد پار کو

Суҳбати Аброр ва ҳам ашрори кони ҷо заҳмат аст

صحبت ابرار و هم اشرار کان جا زحمت است

Дар ҳарими сояи он меҳтари ахёри кӯ

در حریم سایه آن مهتر اخیار کو

Шамси ҳақу дайни худованди сафоҳои абад

شمس حق و دین خداوند صفاهای ابد

Дар шуъоъи офтобаши зарраи ҳушёри кӯ

در شعاع آفتابش ذره هشیار کو