Гар равад дидау ақлу хираду ҷони ту Марв

گر رَود دیده و عقل و خرد و جان، تو مرو

Ки маро дидан ту беҳтар аз эшон ту Марв

که مرا دیدنِ تو بهتر از ایشان، تو مرو

Офтобу фалаки андари кнФ соя туаст

آفتاب و فلک اندر کَنَفِ سایهٔ توست

Гар равад ин фалаку ахтари тобони ту Марв

گر رَود این فلک و اختر تابان، تو مرو

эй ки дарди суханати софтар аз табъи латиф

ای که دُردِ سخنت صاف‌تر از طبعِ لطیف

Гар равад сФўти ин табъи схндони ту Марв

گر رَود صَفوَتِ این طبعِ سخندان، تو مرو

Аҳли имони ҳама дар хавфи дами хотмтнд

اهل ایمان همه در خوفِ دَمِ خاتمتند

Хавфам аз рафтан туаст эй шаҳи имони ту Марв

خوفم از رفتنِ توست ای شهِ ایمان، تو مرو

Ту Марв гар биравӣ ҷони маро бо худ бар

تو مرو، گر برَوی جانِ مرا با خود بر

Вар маро менабарӣ бо худ аз ин хон ту Марв

ور مرا می‌نبری با خود از این خوان، تو مرو

Бо ту ҳар ҷузви ҷаҳони боғча ва бустон аст

با تو هر جزو جهان باغچه و بُستان‌ست

Дар хазон гар баравад равнақи бустони ту Марв

در خزان گر برود رونقِ بُستان، تو مرو

Ҳиҷр хешам манимо ҳиҷри ту баси санг дил аст

هجر خویشم منما، هجر تو بس سنگ دل‌ست

эй шудаи лаъли зи ту санги Бадахшони ту Марв

ای شده لعل ز تو سنگ بدخشان، تو مرو

Кӣ буд зарра ки гуяд ту Марв эй хуршед

کی بود ذرّه که گوید: «تو مرو» ای خورشید

Кӣ буд банда ки гуяд ба ту султони ту Марв

کی بود بنده که گوید به تو سلطان: «تو مرو»

Лек ту оби ҳаётии ҳамаи халқони моҳӣ

لیک تو آبِ حیاتی، همه خَلقان ماهی

Аз камоли караму раҳмату эҳсони ту Марв

از کمالِ کرم و رحمت و احسان، تو مرو

Ҳаст тӯмори дили ман ба даризоии абад

هست طومارِ دلِ من به درازیِ ابد

Брнўштаҳи зи сараш то сӯии поёни ту Марв

برنوشته ز سرش تا سویِ پایان، تو مرو

Гар натарсам зи малол ту бихонам сад байт

گر نترسم ز ملالِ تو بخوانم صد بیت

Ки зи сад беҳтари вази ҳаждаҳи ҳазорон ту Марв

که ز صد بهتر و ز هجده هزاران، تو مرو