Чеҳраи зарди марои байну маро ҳеҷ магӯ

چهرهٔ زرد مرا بین و مرا هیچ مگو

Дард беҳад бингар баҳри худо ҳеҷ магӯ

دردِ بی‌حد بنگر، بهر خدا هیچ مگو

Дил пурхӯн бингар чашм чу Ҷайҳун бингар

دلِ پرخون بنگر، چشمِ چو جیحون بنگر

Ҳар чаҳ бинӣ бигузар чун ва чаро ҳеҷ магӯ

هر چه بینی بگذر، چون و چرا هیچ مگو

Даии хаёл ту биёмад ба дар хонаи дил

دیٖ خیال تو بیامد به در خانهٔ دل

Дар бузад гуфт биё дар бигушо ҳеҷ магӯ

در بزد گفت: «بیا، در بگشا، هیچ مگو»

Дасти худро бгзидм ки фиғон аз ғами ту

دست خود را بگزیدم که فِغان از غم تو

Гуфт ман он туами дасти мхо ҳеҷ магӯ

گفت: «من آن توام، دست مخا، هیچ مگو

Ту чу срнои манӣ бе лаби ман нола макун

تو چو سُرنای منی، بی‌لب من ناله مکن

То чу чангати ннўозми зи наво ҳеҷ магӯ

تا چو چنگت ننوازم، ز نوا هیچ مگو»

Гуфтам ин ҷони марои гирди ҷаҳон чанд кашӣ

گفتم: «این جان مرا، گرد جهان چند کشی؟»

Гуфт ҳар ҷо ки кашами зуди биё ҳеҷ магӯ

گفت: «هر جا که کشم زود بیا، هیچ مگو»

Гуфтам ар ҳеҷ нагӯям ту раво май дорӣ

گفتم: «ار هیچ نگویم تو روا می‌داری؟

Оташии гардӣу гӯйӣ ки дро ҳеҷ магӯ

آتشی گردی و گویی که درآ، هیچ مگو؟»

Ҳамчуи гул ханда зад ва гуфт дро то бинӣ

همچو گل خنده زد و گفت: «درآ تا بینی

Ҳамаи оташи саману баргу гё ҳеҷ магӯ

همه آتش سمن و برگ و گیا، هیچ مگو»

Ҳамаи оташи гул гуё шуд ва бо мо ме гуфт

همه آتش گل گویا شد و با ما می‌گفت:

Ҷузи зи лутфу карами дилбари мо ҳеҷ магӯ

«جز ز لطف و کرم دلبر ما هیچ مگو»