Ҳама хӯрданд ва бирафтанд ва бимонадам ман ва ту
همه خوردند و برفتند و بماندم من و تو
Чу маро ёфтае суҳбат ҳар хоми мҷу
چو مرا یافتهای صُحبتِ هر خام مجو
Ҳамаи сарсабзии ҷони ту зи иқбол дил аст
همه سرسبزیِ جانِ تو ز اقبالِ دلست
Ҳилла чун сабза ва чун беди Марви зини лаби ҷӯ
هله، چون سبزه و چون بید مرو زین لبِ جو
Пар шавад хонаи дили моҳи рухони зебо
پُر شود خانهٔ دل ماهرُخانِ زیبا
Гиреҳии ҳамчуи Зулайхои гиреҳии Юсуфи рӯ
گُرهی همچو زلیخا، گُرهی یوسف رو
Ҳалқаи ҳалқа бар ӯ рақси кунони дасти занон
حلقه حلقه بَرِ او رقصکنان، دستزنان
Сӯй ӯ хнбд ҳар як ки манам бандаи ту
سویِ او خَنبَد هر یک که منم بندهٔ تو
Ҳар замирӣ ки дар ӯ он шаҳ ташриф диҳад
هر ضمیری که در او آن شَه تشریف دهد
Ҳар сӯии боғ буд ҳар тарафии маҷлису тў
هر سوی باغ بود هر طرفی مجلس و طو
Чанд ҳангома наҳй ҳар тарафии баҳри тамаъ
چند هنگامه نهی هر طرفی بهرِ طمع؟!
Ту пароканда шудӣ ҷамъ нашуд ним тсў
تو پراکنده شدی، جمع نشد نیم تسو
Ҳиллае ишқ ки ман чокару шогирди туам
هله ای عشق، که من چاکر و شاگردِ توام
Ки басии хуб ва латифаст туро сӯрату ху
که بسی خوب و لطیفست تو را صورت و خو
Гар май маҷлисӣу оби ҳаёти ҳама Эй
گرمیِ مجلسی و آبِ حیاتِ همهای
Ҳама дил гаштау фориғ шуда аз фараҷу гулӯ
همه دل گشته و فارغ شده از فَرج و گلو
Ҳиллае дил ки зи ман дидаи ту тезтар аст
هله ای دل، که ز من دیدهٔ تو تیزتَرست
Аҷаб он кист чу шамс ва чу қамар бар сари кӯ
عجب آن کیست چو شمس و چو قمر بر سرِ کو!
Онк дар зилзила ӯаст ду сад чун мау чарх
آنک در زلزلهٔ اوست، دو صد چون مه و چرخ
Ва онк ки дар силсила ӯаст ду сад силсилаи мӯ
و آنک که در سلسلهٔ اوست، دو صد سلسلهْ مو
Ҳафт баҳр ар бФзоинд ва ба ҳафтод расанд
هفت بحر ار بِفَزایند و به هفتاد رسند
Буд ӯро ба гуҳи ибра ба зери зону
بود او را به گه عَبرَه به زیرِ زانو
ӯ магари сӯрат ишқаст ва намонад ба башар
او مگر صورتِ عشقست و نماند به بشر!
Хусравон бар дар ӯ гашта Аёзу қтлў
خسروان بر درِ او گشته ایاز و قُتلو
Фалаку меҳру ситораи лмъ аз вай дузданд
فلک و مهر و ستاره لمع از وی دزدند
Юсуфу перҳанаши барда аз ӯ сӯрату бӯ
یوسف و پیرهنش برده از او صورت و بو
Ҳама шерон бидиҳ дар ҳамла ӯ чун саги ланг
همه شیران بُده در حملهٔ او چون سگِ لنگ
Ҳамаи таркон шудаи зебоӣ ӯро ҳиндӯ
همه تُرکان شده زیبایی او را هندو
Лаб бабанду сифати лаъли лаб ӯ кам кун
لب ببند و صفتِ لعلِ لبِ او کم کن
Ҳама ҳеҷанд ба пеши лаб ӯ ҳеҷ магӯ
همه هیچند به پیشِ لبِ او، هیچ مگو