эй худованди яке ёри ҷФокорши даҳ

ای خداوند! یکی یارِ جفاکارش ده

Дилбарии ишваи даҳ саркаши хӯни хораши даҳ

دلبری عشوه‌دهِ سرکشِ خون‌خوارش ده

То бидонад ки шаби мо ба чаҳ сон ме гузарад

تا بداند که شب ما به چه سان می‌گذرد

Ғами ишқаши даҳу ишқаши даҳ ва бисёраш даҳ

غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده

Чанд рӯзии ҷиҳати таҷриба бемораш кун

چند روزی جهت تجربه بیمارش کن

Бо табибии дағалии пешаи сару кораши даҳ

با طبیبی دغلی پیشه سر و کارش ده

Бабраши сӯии биёбон ва кун ӯро ташна

ببَرَش سوی بیابان و کُن او را تشنه

Як саққоеи ҳаҷарии синаи сбксорши даҳ

یک سَقایی حَجَری سینه، سبکسارش ده

Гмрҳш кун ки раҳ рост надонад сӯии шаҳр

گُمرَهش کن که رَهِ راست نداند سویِ شهر

Пас қлоўзи кажи биҳдаҳи рафтораши даҳ

پس قَلاوز کَژِ بیهُده رفتارش ده

Олам аз саркашии он ма саргашта шуданд

عالم از سرکشی آن مَه سرگشته شدند

Муддатии гардиши ин гунбади даввораши даҳ

مدتی گردش این گنبد دَوّارش ده

Кӯи сайёдӣ ки ҳаме кард дили моро пор

کو صیّادی که همی‌کرد دلِ ما را پار

Зу бабри санги дилӣу дили пирорши даҳ

زو ببَر سنگ دلی و دلِ پیرارش ده

Мункири пор шудаи сет ӯ ки маро ёд намонад

مُنکِرِ پار شده‌ست او که مرا یاد، نَمانْد

Бабри инкор аз ӯу дами иқрораши даҳ

ببَر اِنکار از او و دَمِ اِقرارش ده

Гуфтам охир ба нишоне ки ба дарбон гуфтӣ

گفتم آخر به نشانی که به دربان گفتی

Ки фулонӣ чу бияёд бар мо бориши даҳ

که فلانی چو بیاید بَرِ ما، بارَش ده

Гуфт омад ки марои хоҷаи з боло гирад

گفت آمد که مرا خواجه ز بالا گیرد

Рӯ биҷӯ ҳамчуи худии аблаҳу очораши даҳ

رُو بِجو همچو خودی ابله و آچارش ده

Бас кун эй соқӣу касро чу раҳе маст макун

بس کن ای ساقی و کس را چو رَهی مست مکُن

Вар кунӣ масти бад-ӣни ҳади раҳи ҳамвораши даҳ

وَر کُنی مست بدین حد، رَهِ هموارش ده