эй дили саргашта шуда дар талаби ёва рӯй

ای دل سرگشته شده در طلبِ یاوه‌روی

Чанд бигуфтам ки мадаи дил ба касе бегарав ӣ

چند بگفتم که مده دل به کسی بی‌گرو‌ی

Бар сари шатранҷи бутӣ ҷома кунӣ кӣсаи барӣ

بر سر شطرنجْ بُتی جامه‌کنی کیسه‌بُری

Бо чу манӣ содаи дилии хираи сиррии хираи шӯй

با چو منی ساده‌دلی خیره‌سری خیره‌شوی

Баради ҳамаи рахт маро нест марои барг киӣ

برد همه رخت مرا نیست مرا برگ کهی

Онки зи ганҷи зар ӯ ман нарасидам ба ҷӯй

آنک ز گنج زر او من نرسیدم به جوی

То бихӯрад то бабради ҷони марои ишқи куҳан

تا بخورد تا ببرد جان مرا عشق کهن

Он куҳанӣ ков диҳадам ҳар нафасӣ ҷон навай

آن کهنی کاو دهدم هر نفسی جان نوی

Он куҳании нави сифатии ҳамчуи худо бе ҷиҳатӣ

آن کهنی نو‌صفتی همچو خدا بی‌جهتی

Хуши гуҳар ӣ хуши назар ӣ хуши хабар ӣ хуши шинав ӣ

خوش‌گهر‌ی خوش‌نظر‌ی خوش‌خبر‌ی خوش‌شنو‌ی

Хирмани гули гашти ҷаҳон аз рахт эй сарви равон

خرمن گل گشت جهان از رُخت ای سرو روان

Душмани ту ҷӯи даравии ёри ту гандуми даравӣ

دشمنِ تو جو‌ دروی یارِ تو گندم‌دروی

Ҷазб кун эй боди сифат ! оби вуҷӯди ҳама ро

جذب کن ای باد‌صفت‌! آبِ وجود همه را

Баркаш хуршеди сифати шабнамаеро зи гӯй

برکش خورشید‌صفت شبنمه‌ای را ز گوی

эй ту чу хуршед вале не чу туфаш доғ кунӣ

ای تو چو خورشید ولی نی چو تفش داغ‌کنی

эй чу сабо бо Лутфии не чу сабои хираи дуӣ

ای چو صبا با‌لُطُفی نی چو صبا خیره‌دوی

Гар сифатӣ дар дили ман каж шавад онро ту бикун

گر صفتی در دل من کژ شود آن را تو بکَن

Шохи кажиро бикунади соҳиби бустон ба хуй

شاخ کژی را بکند صاحب بستان به خوی

Гарчи шавад хонаи дайни рахнаи зи мӯши ҳасадӣ

گرچه شود خانه دین رخنه ز موش حسدی

Мӯш кӣ бошад ? брмд аз дами гурба ба мӯӣ

موش که باشد‌؟ برمد از دم گربه به موی

Сабз шавад обу гулӣ чун диҳадаш васли дилӣ

سبز شود آب و گلی چون دهدش وصل دلی

Дилбару дил ҷамъ шуданд лек набошанд дуӣ

دلبر و دل جمع شدند لیک نباشند دوی

Пештари о то ки на ман монами ин ҷо на сухан

پیشتر آ تا که نه من مانم این جا نه سخن

Зулмат ҳастӣ чаҳ занад ? пеши сабӯҳ чу тӯй

ظلمت هستی چه زند‌‌؟ پیش صبوحِ چو توی