Гарми симу дирам будӣ марои мӯнис чаҳ кам будӣ

گرم سیم و درم بودی مرا مونس چه کم بودی

Вагар ёрами Фқирстии зи зари фориғ чаҳ ғам будӣ

وگر یارم فقیرستی ز زر فارغ چه غم بودی

Худоёи ҳурмати мардони зи дунёи фориғаши гардон

خدایا حرمت مردان ز دنیا فارغش گردان

Аз онгар Форғстӣ ӯ зи пеши ман чаҳ кам будӣ

از آن گر فارغستی او ز پیش من چه کم بودی

Нигорогар марои хоҳӣ вагар ҳамдарду ҳамроҳӣ

نگارا گر مرا خواهی وگر همدرد و همراهی

Макун оҳ ва махӯр ҳасрат ки бахтами муҳташам будӣ

مکن آه و مخور حسرت که بختم محتشم بودی

Бетаи зебоу некуӣ раҳо кун ин гдорўиӣ

بتا زیبا و نیکویی رها کن این گدارویی

Агар чашми ту сирстии фалаки моро ҳашам будӣ

اگر چشم تو سیرستی فلک ما را حشم بودی

зи тамаъ одамӣ бошад ки хеш аз вай чу бегона аст

ز طمع آدمی باشد که خویش از وی چو بیگانه است

Вагар ӯ бетамаъ будӣ ҳамаи каси хол ва ъам будӣ

وگر او بی‌طمع بودی همه کس خال و عم بودی

Биё чун мо шӯ эй маи рӯ на неъмати ҷӯ на давлати ҷӯ

بیا چون ما شو ای مه رو نه نعمت جو نه دولت جو

Гар Иблиси ин чунин будӣ шаҳу соҳиби илм будӣ

گر ابلیس این چنین بودی شه و صاحب علم بودی

Аз Иблисии ҷудо будӣ сиқт ӯро сано будӣ

از ابلیسی جدا بودی سقط او را ثنا بودی

Ҷафо ӯро вафо будӣ суқм ӯро карам будӣ

جفا او را وفا بودی سقم او را کرم بودی

Зиҳии иқболи дарвешии зиҳии асрор бе хешӣ

زهی اقبال درویشی زهی اسرار بی‌خویشی

Агар донисте пешат ҳама ҳастӣ адам будӣ

اگر دانستیی پیشت همه هستی عدم بودی

Ҷаҳонии ҳеҷ ва мо ҳеҷон хаёлу хоби мо печон

جهانی هیچ و ما هیچان خیال و خواب ما پیچان

Вагар хуфтаи бдонстӣ ки дар хобам чаҳ ғам будӣ

وگر خفته بدانستی که در خوابم چه غم بودی

Хаёлӣ бинад ин хуфта дар андешаи фурӯрафта

خیالی بیند این خفته در اندیشه فرورفته

Вагар зини хоб ошуфта биҷустӣ дар нъм будӣ

وگر زین خواب آشفته بجستی در نعم بودی

Яке зиндони ғами дидаи яке боғи Ирами дида

یکی زندان غم دیده یکی باغ ارم دیده

Вагар бедори гаштӣ ӯ на зиндони неи Ирам будӣ

وگر بیدار گشتی او نه زندان نی ارم بودی