Амири дил ҳаме гуяд турогар ту дилии дорӣ

امیر دل همی‌گوید تو را گر تو دلی داری

Ки ошиқ бош тогирӣ зи нону ҷомаи безорӣ

که عاشق باش تا گیری ز نان و جامه بیزاری

Турогар қаҳт нон бошад кунад ишқи ту хбозӣ

تو را گر قحط نان باشد کند عشق تو خبازی

Вагар гуми гашт дасторат кунад ишқи ту дасторӣ

وگر گم گشت دستارت کند عشق تو دستاری

Бибин бенон ва бе ҷомаи хушу тайёру худкома

ببین بی‌نان و بی‌جامه خوش و طیار و خودکامه

Млоикроу ҷонҳоро бар ин айвони зангорӣ

ملایک را و جان‌ها را بر این ایوان زنگاری

Чу зини лӯт ва аз ин фирине шавад озоду мустағнӣ

چو زین لوت و از این فرنی شود آزاد و مستغنی

Паии мулкӣ дигар уфтад туро андешау зорӣ

پی ملکی دگر افتد تو را اندیشه و زاری

Вагар дарбанди нон Монӣ бияёд ёри рӯҳонӣ

وگر دربند نان مانی بیاید یار روحانی

Туро гуяд ки ёрӣ кун наёрӣ карданаши ёрӣ

تو را گوید که یاری کن نیاری کردنش یاری

Асои ишқ аз хоро кунад чашмаи равони мо ро

عصای عشق از خارا کند چشمه روان ما را

Ту зини ҷўъи албқр ёро макун зин беш бқорӣ

تو زین جوع البقر یارا مکن زین بیش بقاری

Фрўризди сухан дар дили маро ҳар як кунад лоба

فروریزد سخن در دل مرا هر یک کند لابه

Ки аввали ман бурун оем хамаши монами з бисёре

که اول من برون آیم خمش مانم ز بسیاری

Ало ё соҳиби ?илдори рояти алҳсни фии ҷорӣ

الا یا صاحب الدار رایت الحسن فی جاری

Фоўқди бинно норо итФии нураи норай

فاوقد بیننا نارا یطفی نوره ناری

Чу ман тозӣ ҳаме гӯям ба гӯшам порсӣ гуяд

چو من تازی همی‌گویم به گوشم پارسی گوید

Магар бдхдмтӣ кардам ки рӯи ин сӯ наме оре

مگر بدخدمتی کردم که رو این سو نمی‌آری

Накардӣ ҷурм эй маи рӯ вале анъоми ом ӯ

نکردی جرم ای مه رو ولی انعام عام او

Ба ҳар боғӣ гулӣ созад ки то набӯд касе орӣ

به هر باغی گلی سازد که تا نبود کسی عاری

Ғуломон дорад ӯ рӯмӣ ғуломон дорад ӯ зангӣ

غلامان دارد او رومی غلامان دارد او زنگی

Ба навбат рӯй бинмоед ба ҳиндӯ ва ба тркорӣ

به نوبت روی بنماید به هندو و به ترکاری

Ғуломи рӯмяши шодии ғулом зангяш анда

غلام رومیش شادی غلام زنگیش انده

Дамии инро дамии онро диҳад фармону солорӣ

دمی این را دمی آن را دهد فرمان و سالاری

Ҳама рӯй замин набӯд ҳарифи офтобу ма

همه روی زمین نبود حریف آفتاب و مه

Ба шаби пушти замин равшан шавад рӯй замини торӣ

به شب پشت زمین روشن شود روی زمین تاری

Шаби ин рӯз он бошад фироқи он висоли ин

شب این روز آن باشد فراق آن وصال این

Қадаҳ дар давр мегардад зи сиҳҳатҳоу беморӣ

قدح در دور می‌گردد ز صحت‌ها و بیماری

?герат набӯд шабӣ навбат мабар гандум аз ин тоҳўн

گرت نبود شبی نوبت مبر گندم از این طاحون

Ки бисёр Асияи бинӣ ки набӯд ҷӯй ӯ ҷорӣ

که بسیار آسیا بینی که نبود جوی او جاری

Чу ман қишр сухан гуфтам бигӯ эй нағзи мағзаш ро

چو من قشر سخن گفتم بگو ای نغز مغزش را

Ки то дарёи биомузади дроФшонӣу дарборӣ

که تا دریا بیاموزد درافشانی و درباری