Нигорои ту гулӣ ё ҷумлаи қандӣ

نگارا تو گلی یا جمله قندی

Ки чун бинии маро чун гули бихандӣ

که چون بینی مرا چون گل بخندی

Нигорои ту ба бустони он дарахтӣ

نگارا تو به بستان آن درختی

Ки чун дидам туро бехами бикунадӣ

که چون دیدم تو را بیخم بکندی

Чаҳ кам гардад зи ҳасанат гар бипурсӣ

چه کم گردد ز حسنت گر بپرسی

Ки чунӣ дар фироқами дардмандӣ

که چونی در فراقم دردمندی

Ман онам каз фироқати мустамандам

من آنم کز فراقت مستمندم

Ту онӣ ки ҳалоки мустамандӣ

تو آنی که هلاک مستمندی

Дар ин матбахи ҳазорон ҷон ба харҷ аст

در این مطبخ هزاران جان به خرج است

Бибин ту эй дили мискин ки чанде

ببین تو ای دل مسکین که چندی

Чу ҳалқа бар дарат сар май занами ман

چو حلقه بر درت سر می‌زنم من

Чаҳ чора чун ту бар боми баландӣ

چه چاره چون تو بر بام بلندی

Биё эй зулфи чавгони ҳукми дорӣ

بیا ای زلف چوگان حکم داری

Ки чун гӯям дар ин майдон фикандӣ

که چون گویم در این میدان فکندی

Сапанд аз баҳр он бошад ки сӯзад

سپند از بهر آن باشد که سوزد

Дило май сӯзи дилбарро сапандӣ

دلا می سوز دلبر را سپندی

Биё эй ҷоми ишқи шамси табриз

بیا ای جام عشق شمس تبریز

Ки дарди куҳнаро ту сӯдмандӣ

که درد کهنه را تو سودمندی